( ﻋﺮﻒ ) i. (Ar. ‘urf ) 1. Yasalarla belirlenmediği halde halkın kendiliğinden uyduğu âdet, gelenek: Her şeyin altüst olduğu, örf, âdet, akîde, efsâne, her şeyin birbirine girdiği bu zengin fakat karışık devir… (Ahmet H. Tanpınar). Üstelik bir gazete her şeyden önce umûmî ahlâka ve örflere hürmetkâr olmalıdır (Ergun Göze). Örf, irfandan kaynaklanması sebebiyle akıl ve dîne muhâlif olmayan ve cemiyetin ekseriyetince beğenilerek yapıldığı için devamlılık kazanıp zamanla bir milletin âdet ve geleneği hâline gelen her türlü iyi hareket ve davranışlardır (Hayri Bilecik). 2. Şeyhülislâmların, kazaskerlerin, yüksek mevkili ve pâyeli ulemânın giydiği, üzerine burma tülbent sarılan kavuk: Örf ü zarf âdemi etmez i’lâ / Postu sırtında olur hayvanın / İlmi sadrında olur insanın (Sünbülzâde Vehbî’den). ● Örfen ( ﻋﺮﻓﺎً ) zf. ( ‘örf ’ün tenvinli şekli) Âdet olduğu üzere, örfe göre.