i. (Ar. şebb ’den) Nışadıra benzer buruk bir tadı olan, alkali minerallerin, amonyum, demir, alüminyum, krom gibi metallerin sulfatlarından meydana gelen antiseptik madde: Biraz evvel tıraş olup şap sürdüğü gergin yüzü birdenbire bir milyon yerinden buruşur (Sait Fâik). Bu arada da kâğıt sıcak suya batırıldıktan sonra yumurta akı ve şapla terbiye görür (Sâmiha Ayverdi). ѻ Şap başka, şeker başka: Benzer gibi görünen iki şeyin aslında birbirinden farklı olduğunu anlatmak için söylenir: Çocuksun dedi. Şap başka, şeker başka (Refî C. Ulunay). Şap gibi: Ağıza alınmayacak derecede tuzlu, çok tuzlu. Şap gibi donmak (kalmak): Çok şaşırıp ses çıkaramayacak duruma gelmek, şaşırıp kalmak. Şap kesilmek: 1. (Yemek için) Fazla tuzdan tadı keskinleşmek, yenemeyecek duruma gelmek. 2. mec. Çok şaşırmak, şaşırıp kalmak: Ulviye’nin bu sözleri üzerine Mergup Bey şap kesildi (Ahmed Midhat Efendi). Şapa oturmak: mec. Güç duruma düşmek, işlerin ters gitmesiyle birden zor durumda kalmak: Encâm-ı kârda şapa oturup gemiyi limana varır iken batırmayalım (Ahmed Vefik Paşa). Bu fenâ havâdis be, Muratçığım!… Oturdun mu şapa! (Mahmut Yesâri).