( ﺷﺊ ) i. (Ar. şey’ ) 1. Belli bir nesne, oluş veya düşünceyi belirtmeyen, anlamı kendinden önceki ve sonraki kelimelerle ortaya çıkan; söz, olay, iş, durum, husus, madde, eşyâ vb. yerine kullanılan belirsiz kelime: Kurtulamayacağı şeyden kaçmak insana yakışmaz (Nâmık Kemal). Biz şâyân-ı hayret derecede güzel şeyler yaptık (Ahmet Hâşim). Yüzüme hâlâ dikkatle bakıyor, bir şey söylemiyordu (Peyâmi Safâ). 2. Nesne, madde, cansız varlık: Ne kadar kādir isek çekmeğe aşkın elemin / Yine yanında senin şey değiliz ma’dûmuz (Rûhî-i Bağdâdî). Buraya su denilen şey ancak kap kacak yıkamak için girerdi (Ahmed Midhat Efendi). Sen benim için / Ekmek kadar mübârek / Su gibi aziz bir şeysin (Câhit S. Tarancı). 3. Hatıra gelmeyen söz, durum, nesne vb. yerine kullanılır: Beni istetmişsiniz, ne söyleyeceksiniz efendim? –Şey… (Ömer Seyfeddin). 4. hukuk. Ayn, eşyâ. ● Şey’en lillâh ( ﺷﻴﺄﺀّ ﻟﻠّﻪ ) “Allah için bir şey” anlamında istek sözü: Zâhiren derse de şey’en lillâh / Alır elbette o hâh u nâhâh (Sünbülzâde Vehbî’den). Ben fakîrim şey’en lillâh! Abbas (şaşırarak): –Burası hamam!.. Hamamda dilencilik olur mu? –Her nerede olursa olsun istemeli demedin mi? (Fâik Reşat).