( ﺑﺖ ) i. (Fars. but ) 1. Put. 2. mec. Güzel, sevgili: Demâdem cevrlerdir çektiğim bî-rahm bütlerden (Fuzûlî – Ö.T.S.). O bütün var hezâr demsâzı (Muallim Nâci). ● Büt-perest ( ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ ) birl. sıf. ve i. (Fars. perest “tapan” ile) Putperest: Büt-perestlerin âteş-gedelerinde od kalmadı, kamu mahv oldu (Darir). ● Büt-şiken ( ﺑﺖ ﺷﻜﻦ ) birl. sıf. ve i. (Fars. şiken “kıran” ile) Put kırıcı, put kıran (kimse). ● Büt-tıraş ( ﺑﺖ ﺗﺮﺍﺵ ) birl. sıf. ve i. (Fars. tirāş “yontan, düzelten” ile) Put yontucu, put yapan (kimse), heykeltıraş: Bir destim olursa büt-tırâş-ı ümmîd / Bir destimi de sanem-şiken kıl yâ Rab (Azmîzâde Hâletî).