( ﺛﻨﺎﺀ ) i. (Ar. ѕenā’ ) Övme, övüş, medih: Senâlar okudu bülbül firâvan / Esip bâd-ı sabâ pes oldu handan (Şemseddin Sivâsî). Hiç bitmez iken belâ-yı hilkat / Âlem kılıyor senâ-yı hilkat (Abdülhak Hâmit). ѻ Senâ etmek (eylemek): Övmek, methetmek: Felek şevke gelsin senâ eylesin (Şeyhülislâm Yahyâ). Ona tâzim ile duâ ve senâ edelim (Kâtip Çelebi’den Seç.). Câmide dahi olsa bu ilim otoritesi içeri girince ayağa kalkmış ve “zamânın İmâm-ı Âzamı” diye her fırsatta senâ etmiş, saygıda kusur eylememiştir (Sâmiha Ayverdi). ● Senâ-gû ( ﺛﻨﺎﮔﻮ ) birl. sıf. (Fars. gū “söyleyen” ile) Öven, metheden: Oldun ey sadr-ı mükerrem bu senâ-gûya zahîr (Nâilî). ● Senâ-han ( ﺛﻨﺎﺧﻮﺍﻥ ) birl. sıf. (Fars. ẖān > ḫān “okuyan” ile) Senâ okuyan, öven, metheden: Yerde meddâhı beşer gökte senâ-hânı melek (Bâkî). Kudrette o iktidâra hayran / Hâmem nasıl olmasın senâ-han (Tokadîzâde Şekip’ten). Tavsîfi mûsikîye bırakmak diler Kemâl / Bulmaz lisanda nağme senâ-hân olan sana (Yahyâ Kemal). ● Senâ-kâr (-ger, -ver) ( ﺛﻨﺎﻭﺭ – ﺛﻨﺎﮔﺮ – ﺛﻨﺎﻛﺎﺭ ) tür. sıf. (Fars. -kār, -ger ve -ver ekleriyle) Övgüde bulunan, dâima öven, övücü, methedici: Ne vücûd-ı bî-nazîrin gibi bir memdûh olur / Ne benim gibi senâ-kâra felek akran bulur (Nef’î’den). Hâtırdan etme dûr bu abd-i senâ-geri (Nâilî).