( ﻋﺒﺎﺀ – ﻋﺒﺎ ) i. (Ar. ‘abā’ ) 1. Yünden dokunmuş, çok sağlam, eskiden daha ziyâde küçük esnafın ve fakir kimselerin giydikleri potur, hırka, cepken, palto, terlik vb. şeyler yapılan, çoğunlukla deve tüyü renginde bir çeşit kaba kumaş, kaba çuha: Giydikleri hırkaları abâdan (Pir Sultan Abdal). Mâl-i mevcûdu edip mahv ü hebâ / Yakışır mı giyesin sonra abâ (Sünbülzâde Vehbî). 2. Bu kumaştan yapılmış bol ve geniş giyecek, hırka, cüppe: Hepsi sırtında abâ günlerce / Gittiler, içleri hicranla dolu (Yahyâ Kemal). 3. Derviş hırkası: Kimi derviş, kimi hacı / Cümlemiz Hakk’a duâcı / Resûl-i Ekrem’in tâcı / Abâ, hırka, şal bizdedir (Hasan Dede). Abâ var, post var, meydanda er yok (Yahyâ Kemal). 4. sıf. Abadan yapılmış: “Aba terlik.” “Aba potur.” Sarı aba cüppesinin cebinden pirinç bir anahtar çıkardı (Ömer Seyfeddin). ѻ Aba altından değnek göstermek: Yumuşak görünüp göz korkutmak, üstü kapalı şekilde tehdit etmek. Aba giymek: Dervişliğe intisap etmek. Aba kebe: Değersiz eşyâ. Abayı kurtarmak: Yakayı kurtarmak, sıyrılmak: Buradan abayı kurtarıp emin çıkmak düşvar olacak (Ahmed Vefik Paşa). Abayı sermek: mec. Pek istenmediği halde bir yere yerleşmek, postu sermek. Abayı yakmak: Birine âşık olmak, tutulmak: Ah Marinet, ben senin güzelliğine nasıl abayı yakmışım (Ahmed Vefik Paşa). Beyimiz, artık Nâzikter Hanımefendi’ye hafif tertip abayı yaktığınızı anlıyorum (Refî C. Ulunay). ● Abâ-be-duş ( ﻋﺒﺎﺑﺪﻭﺵ ) birl. sıf. (Fars. be- ön eki ve dūş “sırt” ile) Abası sırtında olan, derviş, kalender: Vîrâne-i cihanda ne şâhız ne bendeyiz / Rind-i abâ-be-dûş fakîr-i revendeyiz (Yahyâ Kemal). ● Abâ-puş ( ﻋﺒﺎﭘﻭﺵ ) birl. sıf. (Fars. pūş “giyen” ile) Aba giyen, derviş, kalender: Nice İbrâhîm Edhem gibi kâmil serveri / İndirip taht-ı saâdetten abâ-pûş ettiler (Rûhî-i Bağdâdî). Vâsıfâ rind-i abâ-pûşa kabâ lâzım mı (Enderunlu Vâsıf). Yalnız o zamâna kadar söze karışmamış olan abâ-puş bir sarıklı… (Muallim Nâci).