( ﺁﺭﺯﻭ ) i. (Fars. ārzū ) 1. İnsanın bir şeye karşı duyduğu istek, dilek: Müminin arzusu cennet (Pir Sultan Abdal). Ey şâh-ı rusül kesretine cürmümüzün / Hep ârzû-yı şefâatindir bâis (Fıtnat Hanım). Senin hiçbir arzunu kırmak istemem (Reşat N. Güntekin). 2. Cinsî istek: Bütün erkekler, Emine’nin karşısında yüreklerine arzunun bir kanat gibi sürünüp geçtiğini duyarlardı (Refik H. Karay). Fakat arada bir vücûdunun hareketleriyle bu istihzâmı arzuya kalbediyordu (Peyâmi Safâ). ѻ Arzu buyurmak: (Saygı duyulan kimseler için kullanıldığı zaman) Bir şeyin olmasını istemek, arzu etmek: “Arzu buyurduğunuz raporu hazırladım.” Arzu etmek (eylemek): 1. İstek duymak, istemek: “Bir kahve arzu eder misiniz?” Düşünme / Arzu et sâde (Orhan V. Kanık). 2. (Olmasını) İstemek, temennî etmek: Fakat bu fedâkârlığından Zehrâ’nın haberdar olmasını da arzu ederdi (Nâbîzâde Nâzım). Sen onun iyiliğini istersin ve rastgele evlenmesini arzu etmezsin (Peyâmi Safâ). Arzusu içinde kalmak: İmrendiği şeyi elde edememek, istediği şeyi yapamamak, hevesi kursağında kalmak. ● Arzû-dar (-keş) ( ﺁﺭﺯﻭﻛﺶ – ﺁﺭﺯﻭﺩﺍﺭ ) birl. sıf. (Fars. dār “sâhip olan” ve keş “çeken” ile) Arzulu, hevesli, istekli: Bana varmaya dâim şevk ile arzû-keş olsun (Ahmed Vefik Paşa). ● Arzû-mend ( ﺁﺭﺯﻭﻣﻨﺪ ) tür. sıf. (Fars. -mend ekiyle) Arzulu, hevesli. ● Arzû-nâk ( ﺁﺭﺯﻭﻧﺎﻙ ) tür. sıf. (Fars. -nāk ekiyle) İstekli, arzulu.