( ﺁﻭﺍﺯﻩ – ﺁﻭﺍﺯ ) i. (Fars. āvāz – āvāze ) 1. Ses, sedâ: Kırklar bu âvâzı gûş eylediler (Pir Sultan Abdal). Âvâzeyi bu âleme Dâvûd gibi sal / Bâkî kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş (Bâkî). Derinden derine gelen garip bir âvaz ile dolu idi (Ahmet Hâşim). 2. Yüksek sesle bağırma, feryat, nâra: Ah Nerîman kahpesi, ah yezit kız âvazlarıyle bedbaht Talât düşer bayılır (Hüseyin R. Gürpınar). Bunların üstünde uçan “Çavuuuş!” âvâzının yanında bu yıpranmış, çatlamış sesler ne kadar âciz, ne pes kalıyordu (Ahmet H. Müftüoğlu). 3. mec. Şöhret, ün, nam: Şüphesiz bu Cengiz âvâzesi ta Hint’te, Sint’te ve dip Frengistan’da duyulacaktı (Safiye Erol). 4. Eski nazariyat kitaplarına göre klasik Türk mûsikîsinde makamların ses özelliklerine göre ayrıldığı dört bölümden ikincisi [Bu anlamda âvâze şekli kullanılır]. ѻ Avaz avaz – Avaz avaza: Yüksek sesle, bangır bangır, bar bar: Avaz avaz, su isteyen var mı diye bağırıyorlardı (Ahmet Râsim). Nerede kara bir haber, nerede bir felâketli iş varsa sütun sütun yazılar, pafta pafta resimlerle avaz avaz bildirirler (Burhan Felek). Zavallı karısı suç üstü mahkemesinin kapısında avaz avaz bağırmış (Rauf Tamer). Avazı çıktığı kadar bağırmak (haykırmak): Sesinin yetebildiği kadar, var kuvvetiyle bağırmak: Hizmetçi Artemisya avazı çıktığı kadar haykırarak yukarı koştu (Ömer Seyfeddin). Çık evimden diye avazı çıktığı kadar bağırıyordu (Sait Fâik). Âvaz (Âvâze) etmek (eylemek): Bağırmak, nâra atmak, feryat etmek: Sabahtan uğradım turnaya kaza / Güle bülbül konmuş eder âvâze (Karacaoğlan). Aç bre dizdar diye âvaz ettim (Safiye Erol).