( ﺑﻄّﺎﻝ ) sıf. (Ar. beṭāle t “hareketsiz durmak, işlemez olmak”tan baṭṭāl ) 1. İşe yaramaz, işlemez, kullanılmaz, muattal, metrük: “Battal kuyu.” “Battal değirmen.” “Battal makine.” 2. Çok büyük, kocaman, alışılmış olandan büyük, hantal: “Battal dolap.” “Bu fıçı çok battal.” 3. Fazla iri, iriliğinden dolayı hareketsiz, hantal (kimse): Uyuklar gibi gözlerini yumarak karşısındakileri dinleyen, sayıklar gibi kesik kesik lakırdı söyleyen battal, ağır bir adamdı (Reşat N. Güntekin). Onlar da bu battal, bu şişman ve gevşek komşu kadına hizmet etmekten yüksünmezler (Sâmiha Ayverdi). 4. i. Hükümsüz duruma gelmiş, iptal edilmiş, işlemden kalkmış evrak. ѻ Battal çekmek: Üzerine hükümsüz duruma geldiğini, iptal edildiğini bildiren bir işâret koymak [Özellikle resmî evrak için kullanılır]. Battal etmek: 1. Kullanılmaz duruma getirmek. 2. Hükümsüz kılmak, iptal etmek: Yanlış, battal edilmiş bir senet pulu için beni âdeta ağlatacaktı (Reşat N. Güntekin). Battalına bakmak: İncelenmekte olan bir iş hakkında daha önce yapılmış olan işlemlere bakmak.