İlişkililer boyunsuz · boyunbağlılar · boyunaltı · boyunluk -ğu · karafaki
Açıklama
boynu olan.
Örnek
"... ehl-i İslamdan cümlemizin ihtiyarlarıyla muhtarımız olan kavî kefillü ve boyunlu ehl-i ırz ve mu'temedün-aleyh bekçiler tayin ve nasb ve hıfz ve hirâsete... ", MAD.d., 6279, 29 Receb 1162/15 Tem 1749, 3
"Bunları söyleyen sarı saçlı bir çocuktu. incecik boyunluydu."
Çocuğum dediği garson ferah ferah babası olacak yaşta ak bıyıklı, çarpık boyunlu, yıprak bîr Rumdu.
Bir bu yana, bir o yana salındı / Uçtu Pir Sultan boyunlu günler / Üst üste atıldı yağlı düğümler / Vurdular geçen turnayı turnayı.
1451'de İkinci Sultan Mehmed yirmi bir yaşında tığ gibi bir delikanlıydı. Orta boylu, iri kemikli, koç boyunlu, pençeli, teni beyaz, saçları ve gözleri kara, bakışları temiz ve merdâne, alnı geniş, ağzı büyük ve dudakları ince, kırmızıydı. Doğan burunluydu, bu kemerli burun, dudağının üstüne kartal gagası gibi inmiş, sonsuz bir azmin, iradenin, kudretin, ihtişamın damgası gibiydi.
Kaynak A Cılga, 1980, 79 | R N G, Tanrı Misafiri, 155 | Tekin Sönmez, Yeryüzü sevdiğim, 70 | M Nalbantoğlu, 41
Kişi A Cılga · Reşat Nuri Güntekin · Tekin Sönmez · M Nalbantoğlu
