( ﺟﻮﺍﻥ ) i. (Fars. cevān – cuvān ) 1. Genç, yakışıklı, boyu posu yerinde erkek veya kadın [Özellikle delikanlılar için cevan ve cüvan şekillerinde de kullanılır]: Hem-meclis-i şevk iken civanlar / Dem-beste durur mu hoş-zebanlar (Muallim Nâci). Nasıl, gördün mü bu civanı? (Ömer Seyfeddin). Tefrîk-i civân ü pîr yoktur (Abdülhak Hâmit). 2. sıf. Genç, tâze, diri, canlı: Ah civan Aliş’imin kaşları kara (Rumeli Türküsü). Avladım sonunda o civan kekliği (Câhit S. Tarancı). ѻ Civanım: İltifat ve sevgi ifâde eden teklifsiz bir hitap sözü. ● Civânan ( ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ) i. (Fars. çoğul eki -ān ile) Gençler: Sürmeli gözlü güzel yüzlü gazâlân anda / Zer kemerli beli hançerli civânan anda (Nedim). ● Civânâne ( ﺟﻮﺍﻧﺎﻧﻪ ) sıf. ve zf. (Fars. -āne ekiyle) Civan olan kimseye yakışır tarzda. ● Civan-baht ( ﺟﻮﺍﻧﺒﺨﺖ ) birl. sıf. (Fars. baht “tâlih” ile) Tâlihi uygun, tâlihli, bahtiyar: “Şehzâde-i civan-baht.” ● Civan-merd Bk. CİVANMERD