İlişkililer Tavır · tutum · edayâb olmak · edalıca
Açıklama
tavır, tutum, hâl.
Örnek
Edana edana edana / Mail oldum sedana / Güzel neye darıldın / Gelmiyorsun odama?
Kaynak A Ş Esen, Anadolu Türküleri, 1986, 151
Kişi A Ş Esen
Yıl/Tarih 1986
İlişkililer Tavır · tutum · edayâb olmak · edalıca
tavır, tutum, hâl.
Edana edana edana / Mail oldum sedana / Güzel neye darıldın / Gelmiyorsun odama?
Kaynak A Ş Esen, Anadolu Türküleri, 1986, 151
Kişi A Ş Esen
Yıl/Tarih 1986
Arapça edâ kökünden gelen 6 sözcük:
edevatmüeddâtediyeedalıcaedayâb olmakDavranış, tavır. | Naz, işve. | Anlatış yolu. İLE Verme, ödeme. | Namazı kılma, yerine getirme.
Namazın, vaktinde kılınması. İLE/VE/<>/DEĞİL Vaktinde edâ edilemeyen namazın, başka bir vakitte farzının kılınması.
Ardından gelebilecekler: a ile başlayan 2.674 sözcük →
Öncesine gelebilecekler: e ile biten 2.230 sözcük →
“edâ” sözcüğünün geçtiği bazı FaRkLaR ve ilişkiler... FaRkLaR.net
“edâ” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
Köken: Arapça edāʾ
1. Tavır, üslup, davranış biçimi
2. Anlatış biçimi, tarzı
Köken: Arapça edāʾ
Verme, ödeme, yerine getirme
“edâ” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
( ﺍﺩﺍ ) i. (Fars. edā edā’ ) 1. Tarz, üslûp, davranış veya anlatış biçimi: Başka şâirde bulunmaz bu edâ / Sâde bir beytine bin beyt fedâ (Muallim Nâci’den). Tevfik Bey, son derece rahat bir edâ ile önündeki dolmalardan birini tabağına aldı (Ahmet H. Tanpınar). Sarığı ve sakalı bembeyaz bir hâfız halim, mütevekkil bir edâ ile Yâsin okuyordu (Rûşen E. Ünaydın). 2. Naz, işve, cilve: Bu kızın edâsına baksana! Hiç senin sarıklı oğluna varır mı? (Hüseyin R. Gürpınar). Bir güzel bilirim bir daha bilmem / Onda gör cilve nedir edâ nedir (Câhit S. Tarancı).
( ﺍﺩﺍﺀ ) i. (Ar. edā’ ) 1. Ödeme, verme: “ Edâ-yı deyn. ” Keseye akçe girmek hoş gelir, edâsı mehli tamam oldu mu kişi ağrıya uğrar, ovunur (Ahmed Vefik Paşa). 2. Üzerine borç olan veya borç hükmünde bulunan şeyi yerine getirme, yapma, îfâ etme, icrâ etme: “Edâ-yı hac.” “Edâ-yı namaz.” Zahmlerden bin ağız açtım edâ-yı şükr için / Her okun bir ni’met-i gayr-i mükerrerdir bana (Fuzûlî). ѻ Edâ etmek: 1. Ödemek, vermek. 2. Bir borç gibi üstüne düşen şeyi yerine getirmek, îfâ etmek: Su nasıl akıyorsa nefer de vazîfesini öyle tabiî, öyle vakur ve öyle bî-kayd-ı menfaat edâ eder (Cenap Şahâbeddin). Halîfeler şehrinin eşiğinde ilk namazlarını kılarlar, buraya selâmetle girdiklerinin ilk duâsını, ilk hamdini edâ ederlerdi (Rûşen E. Ünaydın). Alpaslanım, sen şöyle arkamıza geç de önce namazımızı edâ edelim (Mustafa N. Sepetçioğlu).