( ﺍﻳﻮﺍﻟﻠّﻪ ) ünl. (Ar. iy “evet” ve va’llāhi ile iyva’llāhi ’den) 1. Teşekkür ederim, Allah râzı olsun: “Getirdiklerim işinize yaradı mı? –Eyvallah, çok makbûle geçti.” 2. Evet, peki, tabiî, öyle olsun: “Çorbayı berâber içelim mi? –Eyvallah.” Ben sefâletten ölürken seni sıkmazsa refâh / Hak erenler buna ummam ki desinler eyvallah (Mehmet Âkif). Yâhu bu ne hal, yine mi dem dediler. Efendi: Eyvallah imanım dedi, tedâvî bi’z-zehir (Fahri Celâl). 3. Allahaısmarladık: “Haydi eyvallah, yarın gene görüşürüz.” Murat odasına giriyordu: Eyvallah anacığım! (Mahmut Yesâri). 4. i. tasavvuf. Tarîkatlarda teslîmiyet, itâat, tasdik ifâdesi olarak kullanılır: Eyvallâhım var velîye (Pir Sultan Abdal). Bahs ile dervîşlik bir yere sığmaz cehli ko / Bahs-i bî-câ etme dervîş isen eyvallâha gel (Rûhî-i Bağdâdî). Hakk’a îsâl eyleyen şehrâhı bul / Âlem-i kesrette vahdet-gâhı bul / Sikke-pûş ol zevk-ı eyvallâhı bul / Gel harîm-i aşka gir dil-hâhı bul / Mâsivâdan el çekip Allâh’ı bul (Tokadîzâde Şekip’ten). ѻ Eyvallah demek: Râzı olmak, kabul etmek, boyun eğip tevekkül etmek. (Kimseye) Eyvallah etmemek: Minnet etmemek, boyun eğmemek: Ben kimseye eyvallah etmeyeceğim dedi (Ömer Seyfeddin). Büyük çiftliğini işletir, nâmûsuyle yaşar, kimseye eyvallah etmezdi (Ömer Seyfeddin).