( ﻓﺮ ) i. (Fars. fer ) 1. Parlaklık, aydınlık, nur [Özellikle göz için kullanılır]: Dünyâya fer ü tâb veren mihr-i enveri (Nâilî). Yarım asır evvelki hoş bir hayal gözlerine geçici bir fer verdi (Refik H. Karay). Ortada bir hakîkat varsa, bir zamanlar yeryüzünün fikir ve medeniyet târihine kıble olmuş bulunan İslâm tefekkür ve medeniyetinin artık gözlerinde fer, dizlerinde derman kalmamış olduğu keyfiyeti idi (Sâmiha Ayverdi). 2. Süs, ziynet: Bin gûne kumâş ü kâle vü fer / Elmâs ile la’l ü cevher ü zer (Şeyh Gālib). 3. mec. Şan, şeref, nüfuz, iktidar: Halka gösterdi Süleyman gibi fer ü iclâl (Nâilî). Eski istîlâ ve ihtişam asırlarına bakınca temposu yavaşlamış, feri sönmüş, tâkatı kesilmiş olmasına rağmen gene de mâzîden getirdiği sürat ve bereket kalıntısı ile cemiyet çarkı iyi kötü dönüyor (Sâmiha Ayverdi).