( ﺍﺟﺮﺍﺀ ) i. (Ar. cereyān “akmak, vâki olmak, yürümek”ten icrā’ ) 1. Bir şeyi fiil hâline getirme, yapma, yürütme, uygulama: Öyle ise hükmü siz verin, icrâsında berâberiz (Ahmed Midhat Efendi). İcrâsı büyük bir fedâkârlığa tevakkuf edecek bir şey emret (Hüseyin R. Gürpınar). Çünkü aşîret mücâdelelerinin başlıca iki sâiki vardır; katl-i a’dâ ve icrâ-yı yağmâ (Cenap Şahâbeddin). 2. hukuk. Bir borcun alacaklıya ödenmesini adlî bir kuruluş aracılığıyle sağlama. 3. Adliyenin bu işle ilgili dâiresi. 4. mus. Bir mûsikî parçasını, notalarını ağızla veya bir çalgı ile seslendirmek sûretiyle söyleme veya çalma: Yûnus Emre oratoryosunun icrâsında bulunanlar bu eserde âdeta iki ayrı mûsikî dinlemişlerdir (Nihad S. Banarlı). 5. eski. (Su için) Akıtma: Kıldı icrâ âleme Sultan Selîm âb-ı hayât (Sürûrî’den). ѻ İcrâ etmek: 1. Yapmak, uygulamak: Bu ilk memurlar, reisin temsil ettiği ilâhî ve dünyevî gücü onun adına icrâ ederlerdi (Ahmet Kabaklı). 2. eski. Akıtmak: Sâkiten icrâ ederken dîde eşk-i âlimi / Leblerinde sînesinde gizlenen ahvâlimi / Leblerimle topladım tebrîk edin ikbâlimi (Şarkı). İcrâ-yı âhenk etmek: Mûsikî faslı yapmak, çalıp söylemek. İcrâ-yı faâliyet etmek: Çalışmak. İcrâ-yı îcâbı: Resmî dâirelerde bir yere havâle edilen evrak üzerine yazılan “gereğinin yapılması” anlamında klişeleşmiş söz. İcrâ-yı lu’biyat: Temsil verme, tiyatro oynatma.