( ﺍﻋﻼﻥ ) i. (Ar. ‘alen – ‘alāniye t “açık olmak, âşikâr olmak”tan i‘lān ) 1. Açıklama, açığa vurma, meydana çıkarma: “İ’lân-ı aşk.” “İ’lân-ı harp.” 2. Bir husûsu bir yayın organı aracılığıyle herkese bildirme: “Şartların gazetede îlânına karar verildi.” 3. Bir husûsun herkese duyurulması için gazeteye verilen, bastırılarak dağıtılan, bir yere asılan yazı veya radyo televizyon yoluyle yâhut hoparlörle yapılan sözlü açıklama: Tiyatro müdürü nihâyet tiyatronun kapısına şu îlânı yapıştırmaya mecbur olur (Fâik Reşat). İ’lân-ı resmîyi görenler gözlerine ve okuyanlar uyanık okuduklarına inanmıyorlardı (Cenap Şahâbeddin). Yengemin bir kuyumcu îlânı gibi pırıl pırıl eli sonuncu paketin üstünde… (Yusuf Z. Ortaç). ѻ Îlân etmek: 1. Açıklamak: Aşk kendi kendini nâlemle îlân etmede (Muallim Nâci). Bu sûretle dostluklarını îlân ediyordu (Ahmet H. Tanpınar). Paşa, bir iki kısa kahkaha ile bana taraftarlığını îlân etmişti (Peyâmi Safâ). 2. Bir yayın organı aracılığıyle herkese duyurmak: On dört maddelik bir istek listesi îlân etmişlerdi (Târık Buğra). Îlân-ı aşk etmek: Bir kimseye ona karşı aşk duyduğunu, kendisini sevdiğini açıklamak: Hüsrev Paşa, o ilk gönderdiği lâubâlî ve kaba haberi yumuşatmış, hatta yarı îtizar, yarı i’lân-ı aşk denecek bir serenat hâline sokmuş (Sâmiha Ayverdi). ● Îlânat ( ﺍﻋﻼﻧﺎﺕ ) i. (Ar. çoğul eki -āt ile) Îlânlar: Bu îlânat o kadar tevâlî etmektedir ki birkaç sene daha bu hal devam edecek olursa… (Ahmet Râsim). ● Îlânen ( ﺍﻋﻼﻧﺎً ) zf. ( i‘lān ’ın tenvinli şekli) Îlân yoluyle.