( ﻋﻨﺎﺩ ) i. (Ar. ‘and “gerçeği bildiği halde reddetmek”ten ‘inād ) 1. Dediğinden vazgeçmeme, ayak direme, direnme: Anlamaya başladığı Arapça’yı küçüçük kafasında beliren bir inatla konuşmayarak sustu (Refik H. Karay). Müdür, ihtiyar memurun inâdını kıramayacağını anlayınca, “Hocam, bâri size başka türlü bir yardımda bulunmama müsâade edin” dedi (Reşat N. Güntekin). Bir bey için fenâ olan şeylerin dördüncüsü inattır (Ahmet Kabaklı). 2. sıf. İnat etme huyunda olan (kimse), inatçı: “ İnat adam .” 3. zf. Bir kimseye veya şeye karşı olarak: “Soğuğa inat kapıları ardına kadar açtı.” Zincirlere kelepçelere inat / Kanatlarımı açmak zamânıdır (Câhit S. Tarancı). Bomboş vatana inat / Matana doğru gitsem (Necip F. Kısakürek). ѻ İnat etmek (eylemek): Ayak diremek, direnmek, diretmek: Hangisi Hak’tan ırağ olmuş buların söylegil / Hangisi kādir ki Hak emrine eyleye inâd (Niyâzî-i Mısrî). Bir şeyi murâd etme / Olursa inâd etme / Hak’tandır o reddetme / Mevlâ görelim n’eyler / N’eylerse güzel eyler (Erzurumlu İbrâhim Hakkı). Biraz daha inat ettim. Sonra râzı oldum (Kerîme Nâdir). İnada binmek: İnat konusu hâline gelmek: Hanıma bu bir dert olmuş, inada binmiş; ama ben bunun da ilâcını bilirim, bulurum (Ahmed Vefik Paşa). İnadı tutmak: Bir şey üzerinde ısrarla direnmek: Küçük kızın inadı tuttuğu zaman, “Ne olacak çingene sütü emmiş” derler (Hâlide E. Adıvar). Bu sefer de hayvanların inadı tutar (Hüseyin R. Gürpınar). İnadım inat, adım Hacı (Kel) Murat: “İnadımdan kesinlikle vazgeçmem” anlamında kullanılır. ● İnâden ( ﻋﻨﺎﺩﺍً ) zf. ( ‘inād ’ın tenvinli şekli) İnat olsun diye: Kuvve-i mâliyye sâhibi vücûh-i a’yandan olmakla inâden kazasker efendiye bin altın gönderip… (Naîmâ’dan).