i. (Ar. na‘l ’den) 1. At, eşek gibi binek ve yük hayvanlarının tırnaklarının aşınmasını önlemek için ayaklarına çakılan demir parçası: Lâkin kalacak doğduğumuz toprağa bizden / Şimşek gibi bir hâtıra nal seslerimizden (Yahyâ Kemal). Sokakta nal şakırtılarıyle bir araba durdu (Yusuf Z. Ortaç). Kır ata nal mı dayanır (Orhan V. Kanık). 2. eski. Pabuç. ѻ Nal çakmak: Nalı hayvanın ayağına mıhlamak, hayvanı nallamak. Nal deyip mıh dememek: Dediğinden vazgeçmemek, direnmek. Nal döken: Çıkılması zor taşlık yokuş, deve bağırtan. Nal toplamak: (At) Yarışta sonuncu olmak. Nalını sökmek için ölmüş eşek aramak: Her yerde menfaat sağlamaya çalışmak, çok menfaatperest olmak. Nalla mıh arasında: tasavvuf. Gönlün daralma, sıkıntı, kabz hâli: Sûfîler kabz hâlini, “Nalla mıh arasındayım, nalla mıh arasında kalmıştım” gibi sözlerle anlatırlar. Halk arasında da bu deyim kullanılır (Abdülbâki Gölpınarlı). Nalları dikmek (titretmek): argo. Ölmek: Sen vur beni başefendi! Vur da şurada nalları dikivereyim (Bekir Büyükarkın). Hoca, “Acaba hiç yemeden yaşayamaz mı?” diye eşeğine bir gün, üç gün, bir hafta ot ve kepek vermemeyi denemiş (…) pek uzun sürmeden zavallı eşek nalları dikmiş (Ahmet Kabaklı). Nah şuraya yazıyorum, yiyecek iki lokma bulamadığından ininde nalları titretecek de kimsenin ruhu duymayacak, insanın ekmek parası elinden alınır mı be... (Attilâ İlhan).