( ﻧﻘﺎﺏ ) i. ( Ar. niḳāb ) 1. Yüz örtüsü, peçe: Ala gözlüm zülfün kelep eylesin / Döksün mah yüzüne nikāb eylesin (Pir Sultan Abdal). Bu vak’a üzerine etrâfı tefahhus için tebdîl-i kıyâfet gezen Haccac, bir gün yüzü nikaplı olduğu halde şehrin kapısından içeri girerken ihtiyar bir bedevîye rast gelir (Fâik Reşat). 2. Örtü, perde: Kim yıka bu hicâbı varlıktır hicab katı / Dost yüzünden nikābı gidermeğe er gerek (Yûnus Emre). Görünmüyor bize şems-i hakîkatin nûru / Fakat sehâbı ıyandır nikāb şeklinde (Abdülhak Hâmit). Fakat o kudretli sultan kat kat nikap altında gizleniyor, sır saklıyor (Safiye Erol).