sıf. ve ünl. (Fars. bes ’ten) Yeter, kâfî: Sana pestir bu emr-i dehşet-hîz / Tâk-ı Kisrâ vü vak’a-i pervîz (Sâlim Tezkiresi) [Kelime dilimizde daha çok aşağıdaki deyimlerde kullanılmaktadır]: ѻ Pes demek: 1. Karşıdakinin üstünlüğünü kabul etmek, yenilgiyi kabullenmek: Artık pes demekten başka çâre yoktu (Ömer Seyfeddin). İşte sana pes dedim, yiğitlik sende kalsın (Enis B. Koryürek). Demirci Mehmet Efe’miz sonunda pes deyip bir köyde tünemeyi kabul etmiş (Bekir Büyükarkın). 2. Birinin aşırı derecede kurnazlığı, üste çıkışı, huysuzluğu, becerikliliği vb. durumlar karşısında bir nevi takdir duygusuyle hayrete düşmek, şaşırıp kalmak: Câhilliği sömüren propagandanın küçüklüğüne bir kere daha pes dedim (Ahmet Kabaklı). Pes doğrusu: Şaşılacak bir durum karşısında, “Ancak bu kadar olur” anlamında hayret belirtir. Pes etmek: Yenilgiyi kabul edip karşısındakiyle yarışmayı, boy ölçüşmeyi bırakmak: Nihâyet Amerikalılar pes edip doğrusunu öğrendiler de çocuk rahat bir nefes aldı (Bediî Fâik). Öldüm yiğit! Öldüm yeter! Pes edene vurulmaz, öldüm diye uluyordu (Kemal Tâhir).