( ﺳﻠﻄﻨﺖ ) i. ( Ar. salṭane t “sultan yapmak”tan salṭanat ) 1. Hükümdarlık, sultanlık: Saltanat dedikleri ancak cihan gavgāsıdır (Kānûnî Sultan Süleyman’dan). Bir saltanat hayâline düştü gulâmınız (Abdülhak Hâmit). Sonra küçük oğlu Gıyâseddin Keyhüsrev’in yanına sığınır ve onunla saltanatı paylaşır (Ahmet H. Tanpınar). ♦ teşmil. 2. Bolluk, zenginlik, şatafatlı ve gösterişli yaşayış, debdebe, dârat: O ne saltanat, o ne debdebe, o ne servet idi efendim… (Fahri Celâl). Para, servet, ihtişam, saltanat gibi şeylere de tenezzül bile etmezdi (Ömer Seyfeddin). Ah çocukluk! Ben bu saâdetin, bu saltanatın ömrüm boyunca sürüp gideceğini sanıyordum (Kerîme Nâdir). 3. Hâkimiyet, güç: Az sürer gerçi fakîr Üsküdar’ın saltanatı (Yahyâ Kemal). İkinci Murad, yanı başında gelişen bu mânevî saltanattan ürkerek şeyhi Ankara’dan Edirne’ye getirtir (Ahmet H. Tanpınar). ѻ Saltanat sürmek: 1. Bir ülkeyi hükümdar olarak yönetmek: Saltanat sürer gibi uçuyorum / Erik ağacı gelin olduğu gün (Câhit S. Tarancı). 2. teşmil. Bolluk, debdebe ve ihtişam içinde yaşamak: Onun kadar yaşayan var mı, gün gören var mı / Onun kadar acabâ saltanat süren var mı (Halil N. Boztepe – Ş.A.D.). ● Saltanat-ran ( ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺭﺍﻥ ) birl. sıf. ( Fars. rān “süren, yürüten” ile ) Saltanat süren: Gāret-zede-i nigâh-ı cânânız biz / İklîm-i belâda saltanat-rânız biz (Azmîzâde Hâletî).