( ﺳﻴﻤﺎ ) i. (Ar. sіmā “alâmet, nişan, yüz alâmetleri”nden) 1. Yüz, çehre: Ferah ferah otuz yaşında varsın, sîman öyle gösteriyor (Fâik Reşat). Yâd-ı ulvîsi hayâlimde bu sîmâyı taşır / Bence Nef’î’ye bu sîmâ-yı mehâbet yaraşır (Tevfik Fikret’ten). Ne kadar sâf idi sîmâsı bu mü’min neferin / Kimdi? Bânîsi mi mîmarı mı ulvî eserin? (Yahyâ Kemal). 2. Kimse, şahıs, şahsiyet, tip: Hânende Pembe Hanım, İstanbul’un zevk âlemlerinde meşhur bir sîmâdır (Ahmet H. Müftüoğlu). Yaşayan ve çok hisseden bir sîmâ idi (Hâlide E. Adıvar). Efendi devrinin mühim sîmâlarındandı (Sâmiha Ayverdi).