( ﺻﻮﻒ ) i. (Ar. ṣūf ) 1. Yün ve ince tiftik ipliğinden dokunmuş, yıkanıp fırınlanmış sertçe, ince yünlü kumaş [Yıkanıp fırınlanmamışına ham sof denir]: “Ankara sofu.” “Bağdat sofu.” Heft-renk Ankara sofu, gāyet a’lâ ki kibâra mahsustur… (1640 Narh Defteri). Soflar Ankara, Tosya ve Koçhisar’da dokunan, tamâmıyle yerli mâmullerdir (Mübahat Kütükoğlu). 2. kısa. Bu kumaştan yapılmış cüppe, kaftan, kavuk vb.: Sâkî duracak zaman değildir / Fevt etmeyelim dem-i şebâbı / Bir hâlete koy ki beni olsun / Dûşumdaki sof dahi şarâbî (Nedim’den). Görmüşüz çok mutaassıb sôfî / Rehn edip pîr-i mugâna sôfî (Enderunlu Fâzıl’dan). 3. Ham ipekten ince astarlık kumaş. 4. sıf. Bu kumaştan yapılmış: Latîfe, Çelebî’nin de oğlunun da pek hoşlarına giderek gāyet kıymetli bir sof elbise ile berâber manzum bir cevap da gönderdiler (Sâmiha Ayverdi).