i. (< sor-gu ) yeni. 1. Sormak veya soruşturmak işi, istintak: Tâkipleri sezilmesin için bir sorguya uğrarlarsa, iki inek kayboldu onları arıyoruz diyeceklerdir (Aka Gündüz). Bizi kendi derdimiz, kendi üzüntümüz, kendi hâlimizle baş başa bırakmadılar. Sorgular, sorguya çekilmeler, araştırmalar, hatta sürgün tehlikesiyle geçen bir ay içinde çok müşkül, çok çetin günler geçirdik (Sâmiha Ayverdi). 2. Araştırma, soruşturma veya sorgulama amacıyle sorulan soru, sual: Sorguları birkaç beylik sözle savuşturulmayacak kadar çetin mi buldun? (Reşat N. Güntekin). Bâzı ihtiyarlar sorgularıma şaşarak yüzüme bakıyorlar (Safiye Erol). Sana çok sordum ve öğrendim. Ama sorgularımı maddeden mânâya çevirip nereden gelip nereye gittiğimizi sormaya utanırım (Sâmiha Ayverdi). 3. hukuk. Cezâ mahkemeleri hukūkuna göre hâkim tarafından yapılan sorgulama, istintak. ѻ Sorgu sual: Sorma, soruşturma. Sorguya çekmek: Bir kimseye çeşitli sorular yöneltip verdiği cevaplardan işlenen bir suçla ilgisi olup olmadığını tespit etmeye çalışmak: Müfettiş de vazîfesi olan raporu hazırlamaya koyulur. Kadıncağızı sorguya çeker (Ahmed Midhat Efendi). Yalnız geçen ömrün bu uykusuz gecesi / Çekmişken aynalar beni müthiş bir sorguya (Câhit S. Tarancı).