geçişli f. (Eski Türk. ört-mek ȫr-t-mek ) 1. Korumak, gizlemek veya görünmez duruma getirmek için üstüne bir şey koymak, örtülü duruma getirmek: Sırtına gocuğunu örtmüş (Aka Gündüz). Gömleğinin üstüne bir şal örtmüş (Peyâmi Safâ). 2. Kapatmak: Zekiye kapıyı şiddettle örter, çıkar (Nâmık Kemal). Sol taraftaki ufak odalardan birine girip kapıyı örttüler (Refik H. Karay). Yavaşça penceremi örttüm, artık gözüm yaşardı (Tahsin Nâhit). 3. Kaplamak: “Saçları yüzünü örtüyor.” “Kumaş az geldi, sediri örtmüyor.” Ve seslenir büyük Itrî, semâyı örten rûh / Peşinde dalgalanır bestesiyle seyyid Nûh (Yahyâ Kemal). 4. mec. ( Açığa çıkması istenmeyen bir durumu) Başkasına belli etmemek, gizlemek, saklamak, ketmetmek: “Ayıbını örtmek.” Artık mendili de bulmuş olduğum için azâbımı örtecek herhangi bir hareket bahânesinden de mahrumdum (Peyâmi Safâ). Hiçbir mâzeret bir mâsumun ölümünü örtemez (Burhan Felek). ѻ Ört ki ölem: Çâresiz ve âciz kalınan durumlar karşısında söylenen yarı ciddî, yarı şaka söz. ► Örtmek fiiliyle deyim: Açığını örtmek.