geçişli f. ( kapıġ [kapı]+la-mak > * kapıla-mak > kapla-mak ) 1. Bir kılıf içine almak, kap geçirmek: “Yorgan kaplamak.” “Kitabı kaplamak.” 2. Bir şeyin dış yüzünü başka bir madde ile örtmek, üstüne başka bir madde geçirmek, döşemek veya yapıştırmak: “Koltuğa kadife, yere çini kaplamak.” “Duvara kâğıt, çatıya kiremit, yere mermer, kubbeye kurşun kaplamak.” 3. Üstünde bulunduğu (… kadar) yeri tutmak, kapatmak, doldurmak, işgal etmek: “Buzdolabı çok yer kaplıyor.” “Koltuk bu köşeyi kapladı.” Geniş, temizce bir yatak duvarlardan birisini baştan başa kaplıyordu (Ahmet H. Tanpınar). 4. (Mâdenî bir eşyânın üstünü) Galvanoplasti yoluyle daha değerli bir mâdenden ince bir tabaka ile örtmek: “Tepsiye gümüş, şamdana altın kaplamak.” 5. (Bir durum, bir yer veya kimse üzerinde) Etkisini kuvvetle hissettirmek, hâkim olmak: “İçini sevinç, heyecan, korku kaplamak.” “Ortalığı sessizlik, aydınlık, karanlık, serinlik kaplamak.” “Vücûdunu titreme, ürperme, ateş kaplamak.” Top gürleyip oruç bozulan lahzadan beri / Bir nurlu neş’e kapladı kerpiçten evleri (Yahyâ Kemal). Birden derin bir sükût bütün koğuşu kaplamıştı (Bediî Fâik). Her yanın çepçevre karanlık dolu / Dalâlet kaplamış hep sağı solu (Orhan S. Orhon). 6. (Duyulacak veya görülecek kadar) Etrâfı sarmak, yayılmak, yayılıp her yeri doldurmak: “Şanı cihanı kaplamak.” “Odayı duman, ateş, koku kaplamak.” “Ufku sis, gökyüzünü bulut kaplamak.” “Bahçeyi otlar kapladı.” Ortalığı tuhaf bir ilâç kokusu kaplamıştı (Kerîme Nâdir).