( ﺷﺮﻕ ) i. (Ar. şarḳ ) 1. Dört ana yönden güneşin doğduğu yön, doğu: Dünyânın bütün taş ve ağaçlarından daha evvel aydınlanan şark ufukları (Ahmet Hâşim). Biz, Hazar denizinin şark kıyılarında yaşamış bir ırktanız (Refik H. Karay). Çiftliğin arabasına bindiğimiz zaman şarkta hafif bir sabah solgunluğu başlamıştı (Reşat N. Güntekin). 2. Bulunulan yere göre bu yöne düşen yer veya ülkeler: Bindiler deveye şarka gittiler (Pir Sultan Abdal). Bu, şark vilâyetlerinde bulunduğum sırada öğrendiğim bir dildi (Refik H. Karay). 3. teşmil. Asya ülkeleri: Bir Avrupalı ile şark lisanlarının zenginliği hakkında bir münâkaşamız olmuştu (Ahmet Hâşim). Som ateşten bu saraylarla bütün karşı yaka / Benzer üç bin sene evvelki mutantan şarka (Yahyâ Kemal). Roma kartalı şarka doğru uçuşu için bu kaleyi seçmiş (Ahmet H. Tanpınar). ● Şarken – Şarkan ( ﺷﺮﻗﺎً ) zf. ( şarḳ ’ın tenvinli şekli) Şark tarafından, doğu yönünden: “Îran Türkiye’nin şarken komşusudur.”