İlişkililer şevksiz · ruh bulmak1.
Örnek
Aşkının pervanesiyem pes n’idem / Sen şahın bezmin koyub kande gidem / Şevk ile tutuşub ser ta kadem / Yanayım ey mah-ı taban yanayım.
Kaynak Yûnus Emre, 13.yy.
Kişi Yûnus Emre
İlişkililer şevksiz · ruh bulmak1.
Aşkının pervanesiyem pes n’idem / Sen şahın bezmin koyub kande gidem / Şevk ile tutuşub ser ta kadem / Yanayım ey mah-ı taban yanayım.
Kaynak Yûnus Emre, 13.yy.
Kişi Yûnus Emre
Arapça şevḳ kökünden gelen 14 sözcük:
şâikşavkşevkîteşvikiştiyakşevksizteşevvukşevkâverşevkefzaşevkidilşevkiceditşevkutarab +1 ›Asalak şeritlerin ikinci arakonakçılarından bir balık türü. | (Gasterosteus pungitius) Kemikli-balıklar (Teleostei) takımının dikenli-balıkgiller (Gasterosteidae) familyasından bir balık türü. Uzunluğu 4-7 cm. Tatlı su balıklarının en…
Ardından gelebilecekler: k ile başlayan 3.464 sözcük →
Öncesine gelebilecekler: ş ile biten 733 sözcük →
“şevk” sözcüğünün geçtiği bazı FaRkLaR ve ilişkiler... FaRkLaR.net
“şevk” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
Köken: Arapça şevḳ
1. Aşırı heves, aşırı istek
2. Keyifli, sevinçli olma durumu
“şevk” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
( ﺷﻮﻕ ) i. (Ar. şevḳ ) 1. Şiddetli arzu, istek, aşırı heves: Kûyunu görmekle dilde sâkin olmaz şevk-i yâr / Kāni olmaz cennet-i firdevse dîdâr isteyen (Ahmed Paşa). Bezm-i Cemşîd’de devran ki kadehlerle döner / Şevk tâ be-seher raks-ı mükerrerle döner (Yahyâ Kemal). Nerde o günler, o şevk, o heyecan (Câhit S. Tarancı). 2. Sevinç, neşe, keyif: Âsaf-ı sâfi-dilâ destûr-ı âlî-mesnadâ / Şevk-i teşrîfinle sadra revnak-ı şandır gelen (Fıtnat Hanım). Hissettiği hal şevk u şâdî midir, ye’s ü hüzün mü, farkedemez (Hüseyin R. Gürpınar). Fakat çiftlik yine, sabah oluyormuş gibi şevkini kaybetmeyen bir aydınlık içinde kuş cıvıltılariyle dolu, gölgesiz, hüzünsüzdü (Refik H. Karay). 3. eski. Işık, parıltı, şavk. 4. tasavvuf. Allah aşkı ile insan gönlünde meydana gelen coşkunluk: Dilerim sabr edem bir dem firâka / Alır şevk sabrımı benden giderim (Eşrefoğlu Rûmî). Üstat Kuşeyrî der ki: Şevk, sevgiliyi temâşâ için kalbin coşması ve heyecanlanmasıdır. Şevk muhabbet miktârınca olur (Kuşeyrî Risâlesi Terc.). ѻ Şevk vermek: İstek ve coşkunluk vermek, şevklendirmek. Şevke gelmek: Arzusu, isteği, hevesi artmak, coşmak: Vecdi ona ancak yabancılara karşı arzu duyduktan, yabancı vücutlarla şevke geldikten sonra koşuyordu (Refik H. Karay). Şevke getirmek: Birinin arzusunu, istek ve hevesini arttırmak, gayrete getirip canlandırmak. Şevki kırılmak: Arzusu, isteği kalmamak, hevesi kırılmak. ● Şevk-âlûd ( ﺷﻮﻕ ﺁﻟﻮﺩ ) birl. sıf. (Fars. ālūd “bulaşmış” ile) Neşeli, şevkli: Onun firâkı olurken içimde zehr-efşan / Nasıl görür gözüm âsâr-ı fecri şevk-âlûd (Tevfik Fikret’ten). ● Şevk-âver ( ﺷﻮﻕ ﺁﻭﺭ ) sıf. (Fars. āver “getiren” ile) Neşe veren, şevklendiren: Her âhım olur meş’ale-i râh-ı mahabbet / Şevk-âver olunca dile mâhiyyet-i dîdâr (Hersekli Ârif Hikmet). Gördüğün rindân-ı aşkın neş’e-i şevk-âveri (Muallim Nâci). Öyle şevk-âver olur kim neşve-i sevdâ bana (Cenap Şahâbeddin). ● Şevk-bahş ( ﺷﻮﻕ ﺑﺠﺶ ) birl. sıf. (Fars. baḫş “bağışlayan” ile) Neşelendiren, şevk veren: Bu denlü şevk-bahş olmaz dil-i nâ-şâda ger olsa / Felek peymâne-i sahbâ cihan işret-serâ-yı Cem (Nef’î). ● Şevk-efruz ( ﺷﻮﻕ ﺍﻓﺮﻭﺯ ) birl. sıf. (Fars. efrūz “aydınlatan, parlatan” ile) Neşeyi, coşkunluğu arttıran: Kalem kim şem’-i şevk-efrûzudur nâdî-i irfânın / Anı devr eyleyen pervâne-veş mazmûn-ı zîbâdır (Fıtnat Hanım). ● Şevk-efzâ ( ﺷﻮﻕ ﺍﻓﺮﺍ ) sıf. (Fars. efzā “arttıran” ile) Neşe arttıran, neşelendiren: Mahrem ol bir bezm-i şevk-efzâya kim erbâbının / Aşk ile hem şem’ ü hem pervâne derler gönlüne (Neşâtî). ● Şevk-engiz ( ﺷﻮﻕ ﺍﻧﮕﻴﺰ ) sıf. (Fars. engіz “harekete getiren” ile) Neşe veren, şevk veren: Haşr olunca tâ ki şevk-engîz-i bezm-i dil / Keyf-i sahbâ-yı hayâl-i şâdmânımdır benim (Nef’î). ● Şevkî ( ﺷﻮﻗﻰ ) sıf. (nispet eki - і ile) Şevkle, neşeyle ilgili. ● Şevkiyye ( ﺷﻮﻗﻴّﻪ ) sıf. Şevkî kelimesinin tamlamalarda ortaya çıkan aynı mânâdaki müennes şekli.
( ﺷﻮﻙ ) i. (Ar. şevk ) 1. Diken. 2. anat. İnce uzun kemik: “ Şevkü’z-zahr: Omurga kemiği, amudufikārî.”