Köken: Fr. douche
1. Temizlik veya tedavi amacıyla yüksekten püskürtmek yoluyla su dökünme:
"Henüz duşa girmediğini düşünüp, küpelerini çıkarıyor." -Adalet Ağaoğlu, Dar Zamanlar-3 Hayır, 14;
"Ben duş yapmak zorundayım!, diye fırladı yerinden." -Buket Uzuner, Uzun Beyaz Bulut (Gelibolu), 263;
"Duş yaparken, dişlerimi fırçalarken aynada yüzüme ilişiyordu gözüm." -Tomris Uyar, Yaza Yolculuk, 81;
"Sabahın erken saatlerinde, her zamanki gibi, gün doğumunun kızıllığı daha yitmemişken gökyüzünden, kalktım, duşumu aldım, tıraşımı oldum ve beni bekleyen kahvaltı masamın başına oturdum." -Ferit Edgü, Yazmak Eylemi, 39;
"Sonra usulcacık alt kattaki duş odasına girip sabun ve lifle bir iyi yıkandı." -Refik Halid Karay, Sürgün, 68;
"Ben de kendime bir içki doldurdum, soyundum, duş yaptım, vs." -Pınar Kür, Bir Cinayet Romanı, 58;
"İhsanın yüzünde, içinden soğuk bir duş almış adam hali vardı." -Halide Edip Adıvar, Ateşten Gömlek, 87;
"Mustafa İnan, sabah zili çalmadan yarım saat önce kalkar, duş-banyo alırken tıraşını da beraber olurdu." -Oğuz Atay, Bir Bilim Adamının Romanı, 77. 2. Bu biçimde su dökünmeye yarayan alet:
"Banyo tarafından, duş süzgecinden fışkıran keskin bir su sesi
" -Necip Fazıl Kısakürek, Aynadaki Yalan, 182;
"Duşun altına giriyorum." -Ayşe Kulin, Geniş Zamanlar, 3. 3. Paylama, azar:
"Sonra, Tevfik Paşanın, sözü, hakiki ve meşru millet murahhasları olan Ankara heyetine bırakması, Yunanlılara da, efendilerine de ummadıkları bir siyaset duşu gibi dokunmuş olsa gerektir." -Ruşen Eşref Ünaydın, Millî Mücadele, 73.