Açıklama
haber
Örnek
Bu sabah yoktur yine zülf-i nigarımdan bir uç.
Kaynak Hengamî, 27
Kişi R Hengamî
haber
Bu sabah yoktur yine zülf-i nigarımdan bir uç.
Kaynak Hengamî, 27
Kişi R Hengamî
Sınır boyları. İLE/||/ Ortaçağda Hıristiyan ile İslâm dünyasının arasındaki müslüman sınır bölgeleri için kullanılan bir tanım.[Uç Beyliği'nin Hıristiyan tarafındaki karşılığı, Akron[Yun.] olarak adlandırılırdı. Sınır bölgelerinde kendi…
Evrim ağacı üzerindeki dalların en uç noktasıdır. Gününümüzde var olan türleri ya da taksonları, yaşayan tüm bireylerle birlikte kapsayan noktalardır. [ açıklamaların devamı için... bkz. > evrimagaci.org/sozluk ]
uç beyi uçkurutan uç uca uçtan uca ucu açık ucu kapalı ucu ucuna artı uç aşırı uç eksi uç ileri uç orta uç ayakucu ayak ucu ipucu Genellikle uzun bir nesnenin incelerek biten son ve sivri noktası Bir şeyin baş ya da son noktası Bir şeyin…
uç beyi uçkurutan uç uca uçtan uca ucu açık ucu kapalı ucu ucuna artı uç aşırı uç eksi uç ileri uç orta uç ayakucu ayak ucu ipucu Genellikle uzun bir nesnenin incelerek biten son ve sivri noktası Bir şeyin baş ya da son noktası Bir şeyin…
Ardından gelebilecekler: ç ile başlayan 1.002 sözcük →
Öncesine gelebilecekler: u ile biten 840 sözcük →
“Uç” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
1. Genellikle uzun bir nesnenin incelerek biten son ve sivri noktası
2. Bir şeyin baş veya son noktası
3. Bir şeyin kenarı
4. Dış kenar; periferi
5. Bir uzaklığın son noktası
6. Bir şeyin başı, tepesi
7. Kurşun kalemlerde yazmayı sağlayan kömürden yapılan madde
8. ► sınır
9. Bir şeye gereğinden çok fazla bağlanan, önem veren; ekstrem
10. Türk devletlerinde genellikle sınır boylarındaki eyalet ve sancak
11. ► sınır boyu
Birleşik sözler: uç beyi, uçkurutan, uç uca, uçtan uca, ucu açık, ucu kapalı, ucu ucuna, artı uç, aşırı uç, eksi uç, ileri uç, orta uç, ayakucu, ayak ucu, ipucu
Bir veri iletişim ortamında veri giriş-çıkışını sağlayan donanım birimi ya da donanım birimleri topluluğu.
İng. terminal
son (matematik)
Eski müntehâ · Fr. extrémité
<i>Sinema/TV.</i> 1. Bir elektrik bağlantısının yapıldığı nokta. 2. Akımın bir aygıta giriş ve çıkış noktası.
Eski kutup · İng. terminal · Fr. borne · Alm. Pol, Klemme, Anschlussklemme
<i>Sinema/TV.</i> 1. Önde bir cismin ya da bir kişinin yalnız bir parçasının göründüğü çekim. 2. Açı - karşı açı yapılırken kişilerden birinin ya da her birinin omzundan sırayla öbürünün görünmesi.
Eski amors, çapraz çekim, alt-üst sahne konumu · İng. reverse shot, over-the-shoulder · Fr. amorce, plan sur l'épaule profil perdu · Alm. über-die-Schufter-Einstel-lung
Türk devletlerinde genel olarak sınır ya da sınır boylarındaki eyalet ve sancaklara verilen ad.
Eski Serhat, süğur · İng. March · Fr. marche · Alm. Mark · Lat. Margo
Budaklarından temizlenmiş kesik ağaç (Yenikent *Aksaray -Isparta)
“Uç” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
i. ( Orta Türk. ūç ) E. T. Türk. ve halk ağzı. Sebep. ѻ Ucundan: Sebebiyle, yüzünden, –den dolayı, ötürü: Vefâsız dilber ucundan / Âşık âh eder iniler (Karacaoğlan). Zülfün ucundan eyler idim âh u nâleyi / Ol dahi bir benim gibi âşüfte-hâl imiş (Şeyhülislâm Yahyâ). Efsâne-i Mecnûn-ı belâ-keşten uzundur / Şekvâlarımız zülf-i dil-âvîzin ucundan (Pertev Paşa’dan).
i. (Eski Türk. ūç ) 1. Bir nesnenin genellikle sivri olan bitim noktası: “İğnenin, bıçağın, okun ucu.” “Dalın ucu.” Rum kayserinin kellesi bir mızrak ucunda (Orhan S. Orhon). Birdenbire tekrar bana sarıldı, sonra yataktan indi, ayaklarının ucuna basarak uzaklaştı (Peyâmi Safâ). Her parmağının ucunda bir kalp çarpıyor (Yusuf Z. Ortaç). 2. Uzun bir nesnenin baş veya son noktası: “İpin iki ucu.” Şahmerdan, makinesinin üstüvânesine sarılmış demir telin ucuna geçti (Sait Fâik). Bir uzun kayış, ucunda bir ilmik… (Refik H. Karay). Fakat Halep’te gece rüyâsında, bir ucu boynuna geçmiş bir zincirin öbür ucunu Hacı Bayram’ın elinde tuttuğunu görür (Ahmet H. Tanpınar). 3. Kenar, yan: Yorganın ucunu biraz kaldırmaya karar verdi (Ahmed Midhat Efendi). Ali minderin ucuna ilişti (Ömer Seyfeddin). Masamın ucuna bir yumruk indi (Reşat N. Güntekin). 4. Bir yerin en uzak noktası: “Yolun ucu, salonun ucu.” Şu tepenin tâ ucunda ağaçlar var (Reşat N. Güntekin). Garbın ucunda son kıyıdan en gürültülü / Bir med zamânı gökyüzü kurşunla örtülü (Yahyâ Kemal). 5. Bir şeyin hafifçe kabarık olan baş kısmı, tepesi: “Meme ucu.” 6. Son, nihâyet, netîce: Her şey ucu yok cihâna benzer / Bir zerre şu âsumâna benzer (Abdülhak Hâmit). Fakat şimdilik biz, ucunda parlak bir muzafferiyet ümîdi ve mâverâsında uzun bir sulh netîcesi ile harb-i hâzıra bezl-i vücut edelim (Cenap Şahâbeddin). 7. târih. Türk devletlerinde sınır boylarındaki eyâlet ve sancaklara verilen isim: Orhan Gāzi kim bu ucu berkitti / Bu kâfirleri atası Osman’a gönderdi (Âşıkpaşazâde). Anadolu’da yayıldığı bir asırda henüz büyümeye başlayan bir uç aşîretinin de bunların tesîri altında bulunacağı (…) pek tabiîdir (İsmâil H. Uzunçarşılı). ѻ Uç alma (kesme): bota. Bitkinin boyuna değil enine gelişmesini, kuvvetlenmesini sağlamak, kuvvetli sürgünlerin büyümesini önlemek, yan dalların yeni sürgünler vermesine yol açmak vb. maksatlarla asma, meyve ağacı, buğday, tütün, mısır vb.ne uygulanan, uç kısımları kesme veya kırma işi. Uç uca: Uçları bitişmek sûretiyle: “Uç uca gelmek.” “Uç uca getirmek.” “Uç uca bitiştirmek.” Uç vermek: 1. (Çıban, sivilce) Baş vermek. 2. (Bitki) Yeşerip filiz vermek, sürmek: Kırmızı ve sarı çiçekler art arda uç verdi, mor çiçeklerle yeşiller yüz yüze geldi ve birbirine sarıldı (Beşir Ayvazoğlu). 3. mec. Kendini göstermek, ortaya çıkmak, zuhur etmek. Uçtan uca: Baştan başa, baştan sona, bir baştan öbür başa kadar: Yigirmi sekiz hece okursun uçtan uca / Sen elif dersin hâce mânâsı ne demektir (Yûnus Emre). Şu dünyâyı uçtan uca ararlar (Pir Sultan Abdal). Sesler denizin ufkunu uçtan uca sardı (Yahyâ Kemal). Ucu bucağı olmamak (bulunmamak, görünmemek): Nerede başlayıp nerede bittiği belli olmayacak kadar geniş, bol, ve çok olmak: İçini biraz daha karıştırırsam, zihnimizi ucu bucağı bulunmaz teşvişlere düşürecek yeni garâbetlere tesâdüf etmekten ihtirâzen bu menhus çekmeceyi işte kapıyorum (Hüseyin R. Gürpınar). Sefil kulübelerin, ucu bucağı görünmez yangın yerlerinin ortasında… (Sait Fâik). Bu dünyâdan başka bir âlemde ucu bucağı olmayan bir bahçe (Reşat N. Güntekin). Ucu ortası belli olmamak: (İş için) Neresinden başlanacağı belli olmayacak kadar ayrıntılı ve karışık olmak. Ucu –e dokunmak: Zararı –e dokunmak, … o işten zarar görmek: Değnek kıssasını anman kim / Dokunur bir ucu Revânî Bey’e (Gazâlî’den). Çünkü ucu başka yerlere dokunuyor (Reşat N. Güntekin). Ucu ucuna: Ancak yetişecek kadar. Ucu ucuna gelmek (yetişmek): Güç halle, zorla yetişmek: “Paramız ucu ucuna geldi.” Yâhut işte böyle ucu ucuna yetişeyim diye koşar koşar terlerim (Hüseyin R. Gürpınar). Ucunda bir şey olmak: Altında açıkça belirtilmeyen gizli bir amaç bulunmak. Ucunda ölüm yok ya: Netîcesi zannedildiği veya göründüğü kadar önemli olmayan, telâfîsi mümkün olan hususlar için tesellî sözü olarak kullanılır: “Vapur kaçtı ise kaçtı, ucunda ölüm yok ya!” Ucundan tutmak: (Bir işe) Tam anlamıyle sâhip çıkmamak, gerektiği gibi sıkı tutmamak: Âlî Paşa devlet çiftliklerinin aleyhindedir. Bu çiftlikleri idâre edecek olanlar işi ucundan tutacaklardır (Cemil Meriç). Ucunu göstermek: Sağlayabileceği çıkarı îmâ etmek: “Ne kadar komisyon vereceksin, ucunu göster, bak nasıl ilgilenir.” “Paranın ucunu gösterince bülbül gibi konuştu.” (Bir işin) Ucunu kaçırmak: (Bir işin) Yönetimi elden çıkmak, artık o işe hâkim olamamak, varacağı sonucu önleyememek.