( ﺍﺣﻜﺎﻡ ) i. (Ar. ḥukm ’ün çoğul şekli aḥkām ) 1. Hükümler, kānunlar, emirler, buyruklar: Zamâne mâni-i ahkâm-ı inkılâb olmuş (Nâilî). Vukūât-ı cihan hep şîve-i ahkâm-ı aşkındır (Leskofçalı Gālib). Gülhâne Hattı’nın ellerde mevcut olan ahkâm-ı adâleti pâre pâre edildi, ayaklar altına alındı (Nâmık Kemal). 2. Yıldızlardan ve muhtelif alâmetlerden çıkarılan anlamlar ve varılan sonuçlar. ѻ Ahkâm çıkarmak: Kendi zan ve kuruntusuna göre anlam ve sonuç çıkarmak, hükümlere varmak: İki softa (…) her gördüklerinden bir ahkâm çıkararak bütün âfât-ı semâviyye ve arziyyeyi halkın harekât ve sekenâtına hamlediyor ve birbirlerine, “Allah ıslâh eylesin” duâsını tekrar ederek yürüyorlardı (Musâhipzâde Celâl). Ahkâm kesmek: Bir konuda ehil olmadığı halde gelişigüzel, uluorta, çekinmeden kesin hükümler vermek: Bu da spor otoritelerinin kestiği ahkâm: Futbolumuzu yabancı antrenörler kurtarabilir (Rauf Tamer). Ahkâm yürütmek: Bir mesele üzerinde kendi zannına göre fikir yürütmek, hüküm vermek: “Bilmediğin şey üzerinde ahkâm yürütme.”