Açıklama
aymaktan ayan ism-i fail fark eden, idrak eden
Örnek
Teoman'ın hikayesi, insanı insan yapan hayatın artık başka bir hayat olduğuna ayanların hikayesine benziyor.
aymaktan ayan ism-i fail fark eden, idrak eden
Teoman'ın hikayesi, insanı insan yapan hayatın artık başka bir hayat olduğuna ayanların hikayesine benziyor.
Arapça ?ayn kökünden gelen 13 sözcük:
aynaynîaynıayınuyunaynenayniyetaynısefaaynabakaraynüssevraynüddevleaynülbakarBelirli, açık. İLE Gözler. | İleri gelenler. | Meşrûtiyet dönemlerinde danışma meclisi niteliğindeki Âyan Meclisi üyeliği yapmış kişilerin her biri.
İleri gelenler Meşrutiyet dönemlerinde danışma meclisi niteliğindeki Âyan Meclisi üyeliği yapmış kimselerin her biri
Osmanlılarda, bir kentin ileri gelenleri. | Osmanlılarda, XVIII. yüzyıldan bu yana illerin yönetiminde yetki kazanmış yerli kişiler. | Ayan Meclisi üyesi.
Açık.
Bir bölgenin ileri gelenlerine verilen ad. İLE/||/<>/> Derebeyi konumuna ulaşan taşra ileri gelenlerine verilen ad.
Ardından gelebilecekler: n ile başlayan 534 sözcük →
Öncesine gelebilecekler: a ile biten 2.191 sözcük →
“ayan” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
Köken: Arapça aʿyān
1. İleri gelenler
2. Meşrutiyet dönemlerinde danışma meclisi niteliğindeki Âyan Meclisi üyeliği yapmış kimselerin her biri
Köken: Arapça ʿiyān
Gözle görülür bir şekilde açık ve belli olan
Birleşik sözler: ayan beyan
1-Osmanlılarda, bir kentin ileri gelenleri. 2-Osmanlılarda, XVIII. yüzyıldan bu yana illerin yönetiminde yetki kazanmış yerli kişiler. 3. Ayan Meclisi üyesi.
“ayan” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
( ﻋﻴﺎﻥ ) sıf. (Ar. ‘ayn “göz”den ‘iyān “gözüyle görme” > ‘ayān ) 1. Açık, âşikâr, gözle görülür, belli: Bu ayandır nûrun olmaz gölgesi (Süleyman Çelebi). Yedisi sudadır ayandır beşi (Pir Sultan Abdal). Her şeyde ayan ulüvv-i kudret (Abdülhak Hâmit). 2. zf. Açıkça, gözle görülür şekilde: Çünkü Hak evvelliğin bildin ayan (Süleyman Çelebi). Elinizin altında her noktası ayan görünüyor (Refik H. Karay). ѻ Ayan beyan: Besbelli, apaçık, açık seçik: Dürdâne’nin odasında söylenen sözler sanki burada söyleniyormuş gibi ayan beyan işitiliyor (Ahmed Midhat Efendi). Aksetmiyor çoğunda fikirler ayan beyan / Hayyâm imiş hakîkati az çok fısıldayan (Yahyâ Kemal). Ayan (Iyan) etmek (eylemek, kılmak): Açıklamak, ortaya koymak, âşikâr etmek: Ayân etmek için âsâr-ı aşkı / Halîl’e âteşi gülzâr edersin (Hersekli Ârif Hikmet). Zihninizde dolaşanları ona ayan eder (Refik H. Karay). Beganoğlu kahpeliğini millete ayan ettim (Safiye Erol). Ayan (Iyan) olmak: Görünür hâle gelmek, belli olmak, açıkça meydana çıkmak: Dünyâda ettiğim gizli nesneler / Hak katında ayân olsa gerektir (Karacaoğlan). Ayân olur o zaman karşımızda âlem-i rûh (Mehmet Âkif). Bu ıztırâb-ı nihânî ayân olur birden (Hüseyin Sîret). ● Ayânen – Iyânen – İyânen ( ﻋﻴﺎﻧﺎً ) zf. ( ‘ayān ’ın tenvinli şekli) Ayan olarak, açıkça: Burhan ile sâbit olan ayânen sâbit gibidir (Cevdet Paşa).
( ﺍﻋﻴﺎﻥ ) i. (Ar. ‘ayn’ ın çoğul şekli a‘yān ) 1. Bir şehrin ileri gelenleri, eşraf: Beşâretler gözü aydın yine erkân u a’yânın (Şeyhülislâm Yahyâ). Bütün o eşraf ve âyan konakları, beş asırlık târihin yığdığı hazîneler hepsi kayboldu (Ahmet H. Tanpınar). 2. Senato ve senato üyesi [Tekil anlamında da kullanılır]: Brüksel parlamentosunda âyan âzâsının en mümtazlarından Edmon Peykar… (Cenap Şahâbeddin). 3. târih. Osmanlı Devleti’nde şehir ve kasabalarda halk tarafından seçilen, vergilerin, masrafların dağıtılması ve toplanması gibi hususlarda kadılar ve vâlîlere karşı halkın vekîli durumunda olan kimse [Bu anlamda tekil gibi kullanılır]. 4. Varlıklar, nesneler, eşyâ, aynlar.