Sözlük › A › ayan

ayan

a.

İlişkililer ayanda · ayancı

Açıklama

aymaktan ayan ism-i fail fark eden, idrak eden

Örnek

Teoman'ın hikayesi, insanı insan yapan hayatın artık başka bir hayat olduğuna ayanların hikayesine benziyor.

Kaynak LYılmaz, T, 10.8.2011

Köken ailesi

Arapça ?ayn kökünden gelen 13 sözcük:

aynaynîaynıayınuyunaynenayniyetaynısefaaynabakaraynüssevraynüddevleaynülbakar

Köken ailesinin tümünü göreyim... →

Anlam/Değer ilişkileri

Eş anlamlıları ayanda
Doğrudan ilişkili sözcükler ayancı
3 - 9'lu ve çoklu ilişkileri Eş ve yakın anlamlılar (7 sözcük)

“ayan” ile karşılaştırılan sözcükler

eşdeğer biçim aynı başlık parçasında seçenek olarak yazılmış (/)

yerine / değil biri ötekinin yerine düşünülmeli/kullanılmalı

köken / yönelim (< >) biri ötekinden kökenli ya da ona yönelimli

fark (ile) arasında önemli farklar var, karıştırılmamalı

Sözlüklerde (fethigedikli.com, TDK) “ayan” ile ilişkili sözcükler

eş anlam fethigedikli sözlüğü: eş anlamlı

türetme fethigedikli sözlüğü: kökten türetilmiş

yazım / ses yakını fethigedikli sözlüğü: yazımı ya da sesi yakın

birleşik sözcük (TDK) Güncel Türkçe Sözlük: sözcükle kurulan birleşik sözcük

Fark kayıtları

fark (ile)AYAN/AYÂN ile ÂYAN/Â'YÂN

Belirli, açık. İLE Gözler. | İleri gelenler. | Meşrûtiyet dönemlerinde danışma meclisi niteliğindeki Âyan Meclisi üyeliği yapmış kişilerin her biri.

yerine / değilAYAN değil/yerine/= ÂYAN

İleri gelenler Meşrutiyet dönemlerinde danışma meclisi niteliğindeki Âyan Meclisi üyeliği yapmış kimselerin her biri

fark (ile)AYAN ile EŞRAF

Osmanlılarda, bir kentin ileri gelenleri. | Osmanlılarda, XVIII. yüzyıldan bu yana illerin yönetiminde yetki kazanmış yerli kişiler. | Ayan Meclisi üyesi.

köken / yönelim (< >)AYÂN ile/||/<>/> AYÂN-EŞRÂF

Bir bölgenin ileri gelenlerine verilen ad. İLE/||/<>/> Derebeyi konumuna ulaşan taşra ileri gelenlerine verilen ad.

yerine / değilİYAN değil/yerine/= AYAN

ayan beyan Gözle görülür bir şekilde açık ve belli olan

yerine / değilAYÂN değil AVÂM

Sözcük oyunu nedir ›

Ardından gelebilecekler: n ile başlayan 534 sözcük →

Öncesine gelebilecekler: a ile biten 2.191 sözcük →

Bu sözcükle zincir kur

Türk Dil Kurumu sözlüklerindeki sonuçlar...

“ayan” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...

Güncel Türkçe Sözlük (1)

Köken: Arapça aʿyān

1. İleri gelenler

2. Meşrutiyet dönemlerinde danışma meclisi niteliğindeki Âyan Meclisi üyeliği yapmış kimselerin her biri

Güncel Türkçe Sözlük (2)

Köken: Arapça ʿiyān

Gözle görülür bir şekilde açık ve belli olan

Birleşik sözler: ayan beyan

Tarih Terimleri Sözlüğü, 1974

1-Osmanlılarda, bir kentin ileri gelenleri. 2-Osmanlılarda, XVIII. yüzyıldan bu yana illerin yönetiminde yetki kazanmış yerli kişiler. 3. Ayan Meclisi üyesi.

Kubbealtı sözlüğündeki sonuçlar...

“ayan” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...

AYAN – IYAN – İYAN

( ﻋﻴﺎﻥ ) sıf. (Ar. ‘ayn “göz”den ‘iyān “gözüyle görme” > ‘ayān ) 1. Açık, âşikâr, gözle görülür, belli: Bu ayandır nûrun olmaz gölgesi (Süleyman Çelebi). Yedisi sudadır ayandır beşi (Pir Sultan Abdal). Her şeyde ayan ulüvv-i kudret (Abdülhak Hâmit). 2. zf. Açıkça, gözle görülür şekilde: Çünkü Hak evvelliğin bildin ayan (Süleyman Çelebi). Elinizin altında her noktası ayan görünüyor (Refik H. Karay). ѻ Ayan beyan: Besbelli, apaçık, açık seçik: Dürdâne’nin odasında söylenen sözler sanki burada söyleniyormuş gibi ayan beyan işitiliyor (Ahmed Midhat Efendi). Aksetmiyor çoğunda fikirler ayan beyan / Hayyâm imiş hakîkati az çok fısıldayan (Yahyâ Kemal). Ayan (Iyan) etmek (eylemek, kılmak): Açıklamak, ortaya koymak, âşikâr etmek: Ayân etmek için âsâr-ı aşkı / Halîl’e âteşi gülzâr edersin (Hersekli Ârif Hikmet). Zihninizde dolaşanları ona ayan eder (Refik H. Karay). Beganoğlu kahpeliğini millete ayan ettim (Safiye Erol). Ayan (Iyan) olmak: Görünür hâle gelmek, belli olmak, açıkça meydana çıkmak: Dünyâda ettiğim gizli nesneler / Hak katında ayân olsa gerektir (Karacaoğlan). Ayân olur o zaman karşımızda âlem-i rûh (Mehmet Âkif). Bu ıztırâb-ı nihânî ayân olur birden (Hüseyin Sîret). ● Ayânen – Iyânen – İyânen ( ﻋﻴﺎﻧﺎً ) zf. ( ‘ayān ’ın tenvinli şekli) Ayan olarak, açıkça: Burhan ile sâbit olan ayânen sâbit gibidir (Cevdet Paşa).

lugatim.com/s/AYAN – IYAN – İYAN
ÂYAN

( ﺍﻋﻴﺎﻥ ) i. (Ar. ‘ayn’ ın çoğul şekli a‘yān ) 1. Bir şehrin ileri gelenleri, eşraf: Beşâretler gözü aydın yine erkân u a’yânın (Şeyhülislâm Yahyâ). Bütün o eşraf ve âyan konakları, beş asırlık târihin yığdığı hazîneler hepsi kayboldu (Ahmet H. Tanpınar). 2. Senato ve senato üyesi [Tekil anlamında da kullanılır]: Brüksel parlamentosunda âyan âzâsının en mümtazlarından Edmon Peykar… (Cenap Şahâbeddin). 3. târih. Osmanlı Devleti’nde şehir ve kasabalarda halk tarafından seçilen, vergilerin, masrafların dağıtılması ve toplanması gibi hususlarda kadılar ve vâlîlere karşı halkın vekîli durumunda olan kimse [Bu anlamda tekil gibi kullanılır]. 4. Varlıklar, nesneler, eşyâ, aynlar.

lugatim.com/s/ÂYAN
Paylaşayım... Facebook X LinkedIn WhatsApp