i. ( bu ara ) Bu yer [Burada, buradan, buranın, burası, buraya, burayı, buralara, buraları gibi çekimli halleriyle içinde bulunulan, işâret edilen, kastedilen yakın bir yeri ve çevreyi gösterir veya dikkat çekilmek istenen bir husûsu belirtir] : “Burası çok dikkatli okunmalı.” O gitti, ben hâlâ burada duruyorum (Nâmık Kemal). A. Şemseddin buranın her zamanki müşterisi gāliba (Yusuf Z. Ortaç). Demek annem biraz rahatsızlanmış ve buraya uzanmış (Peyâmi Safâ). Fakat buralarda yüksek topuklu İstanbul iskarpinleriyle yürümek ne mümkün (Rûşen E. Ünaydın). ѻ Burama geldi (çıktı): Artık dayanacak hâlim kalmadı. Buraya bak: 1. Teklifsiz bir seslenme sözü. 2. “ Kendine gel, haddini bil” anlamında tehdit edâsı ile söylenen bir söz. ● Buracıkta zf. (Bulunma hâli ekinin kalıplaşmasıyle bura+cık+ta ) Yakında bulunan belirli bir yer için kullanılır; bu yerde, burada. ● Burası zamir. (İyelik ekinin kalıplaşmasıyle) Bu yer.