sıf. ve i. (Eski Türk. tirig < * tir-mek “yaşamak”) 1. Canlı, yaşamakta olan (kimse), sağ, berhayat. Karşıtı: ÖLÜ: Vâfir zırhlı diri düşman ve birkaç baş getirmiş idi (Kâtip Çelebi’den Seç.). Sonra elimize diri geçen esirlerden işittik (Ömer Seyfeddin). ♦ sıf . 2. Tâzeliğini kaybetmemiş, pörsümemiş, sert ve tâze: “Çiçekler iki gündür solmadı, hâlâ diri.” 3. Dinç, canlı, zinde: Islak döşemeler üstünde çıplak ayaklarla koşan diri baldırlar görüyorum (Yusuf Z. Ortaç). 4. İyice pişmemiş: Biraz pirinçleri diri kaldı (Yusuf Z. Ortaç). ѻ Diri diri: Canlı olarak: Yeniçeriler, kurşunla vurulan Zondi’yi diri diri yakalamaya çok çalıştılar (Ömer Seyfeddin). Ruh hastalarına XVIII. asra kadar Avrupa’da cin tutmuş diye işkence edilir, hatta diri diri yakılırdı (Ergun Göze). Diri diri yemek: mec. Ezici bir şekilde yenilgiye uğratmak, mahvetmek: Gericiler Mithat Paşa'yı mutlaka diri diri yemek istiyorlardı. Kargaşalığa özlem duyan kana susamış bağnaz çevreler yoğun bir sabotaj eylemine giriştiler (Hıfzı Topuz). ● (Dip) Diri Bk. DİPDİRİ