( ﺩﻭﺍﺕ ) i. (Ar. devāt ’tan) Eskiden belde taşınan, mâdenden, bâzan gümüşten yapılan bir nevi yazı takımı, devat [Baş tarafı, içinde “lika” denen keten lifine içirilmiş mürekkep bulunan küçük bir mürekkep hokkası biçiminde olurdu. 25 santim kadar uzunluğundaki sap kısmı ise kalemlik vazîfesi görürdü. Bâzı divitlerde hokka kısmının altındaki bir çengele, ucunun kesilmesi için kalemin üzerine konduğu “makta” denen bir âlet takılırdı]: Divitin kalemin almış eline / O dost bizi defterine yazar (Karacaoğlan). Bizim yaylanın yiğidi / Belinde gümüş diviti (Köroğlu). Her zaman yanında bir divit bulundurmalıdır ki faydalı bir şey işittiği zaman onu yazsın (Kâtip Çelebi’den Seç.).