i. ( doy-u-m ) 1. yeni. Doyma, kanma, tatmin: “Doyum noktasına gelmiş arzular.” 2. Doyuracak miktar: Düzenin bozulmadığı sıralar çapul bir doyum kavurma kadardır (Kemal Tâhir). 3. eski. Ganîmet: Mezbur gāzi, kış vakti yine deryâya çıkıp bir ayda üç bin sekiz yüz esir ve yirmi parça gemi alıp hadsiz doyum oldu (Kâtip Çelebi’den Seç.). ѻ Doyum olmamak: Hiç bıkılmamak, artık yeter denmemek, tadına doyulmamak: Ya sohbetin tadı bunlara, ya bunların revnakı ona geçiyor, saza da söze de doyum olmuyor (Refik H. Karay). Güneş batarken bu bahçelerin güzelliğine doyum olmaz (Reşat N. Güntekin). Otomobille gelmenin zevkine doyum olmuyor (Sait Fâik).