Açıklama
yama.
Örnek
"Ekten ipten yapısı, üstündedir kapısı (Çuval)."
Kaynak S Yurdatap, Karagözün ada sefası, 1975, 22
Kişi S Yurdatap
Yıl/Tarih 1975
yama.
"Ekten ipten yapısı, üstündedir kapısı (Çuval)."
Kaynak S Yurdatap, Karagözün ada sefası, 1975, 22
Kişi S Yurdatap
Yıl/Tarih 1975
Bir yazıya ek olarak katılan parça. | Bir yapıtı tamamlamak için sonradan yazılan ek yapıt.
... İLE/VE/<> Bazı dillerde, sözcük kökünün içine giren ek.[Arapça'da: Münteşir, intişar gibi.]
Ardından gelebilecekler: k ile başlayan 3.464 sözcük →
Öncesine gelebilecekler: e ile biten 2.230 sözcük →
“ek” sözcüğünün geçtiği bazı FaRkLaR ve ilişkiler... FaRkLaR.net
“ek” sözcüğünün TDK sözlüklerindeki karşılıkları... [sozluk.gov.tr] İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
1. Bir şeyin eksiğini tamamlamak için ona katılan parça; takviye, zeyil
2. Bir gazete veya derginin günlük yayımından ayrı ve ücretsiz olarak verdiği parça; ilave, ilişik
3. Sonradan katılan, yapılan, dikilen, yapıştırılan parçanın belli olan yeri
4. İki borunun birbirine birleştirildiği yer
5. Eklenmiş, katılmış
6. Kelime türetmek veya çekimlemek için kullanılan, kelimenin başına, sonuna veya içine eklenebilen, kendi başına anlamı olmayan dil ögesi; lahika
7. Bazı dillerde kök veya gövdenin sonuna gelen ek; son ek
Birleşik sözler: ek bileziği, ek bütçe, ek çizgisi, ek ders, ek-eylem, ek-fiil, ek görev, ek gün, ek kart, ek kök, ek oylum, ek ödenek, ek poliçe, ek süre, ek tahsisat, ek yığılması, iç ek, ön ek, son ek, aidiyet eki, aitlik eki, bildirme eki, çekim eki, çoğul eki, çokluk eki, durum eki, edilgenlik eki, eşitlik eki, hâl eki, iyelik eki, kişi eki, küçültme eki, nispet eki, olumsuzluk eki, pekiştirme eki, soru eki, şahıs eki, topluluk eki, türetme eki, yapım eki, yön eki, yön gösterme eki, zaman eki, çatı ekleri
Sözcük türetmek veya sözcüğün görevini belirtmek için kullanılan biçim verici ses ya da sesler: Evci (ev-ci) , evcil (ev-cil) , evli (ev-li) , ev-lenmek (ev-le-n-mek) eve (ev-e) , evden fev-den) , evde (ev-de) , evim (ev-im) vb.
Eski lâhika · İng. Affix · Fr. affixe · Alm. Affix
Cümle içinde kelimeler arasında geçici anlam ilişkileri kurmak veya yeni bir kelime türetmek üzere kök ve gövdelerin sonuna eklenen ses veya seslerden oluşan öge. Dünya dillerinde, ekler, kelimedeki eklenme yerlerine göre ön ek, iç ek ve son ek olmak üzere üç türlüdür. Türkçedeki eklerin hepsi de son ek türündedir. Ekler görevleri bakımından çekim ekleri ve yapım ekleri olmak üzere ikiye ayrılır. bk. çekim eki, yapım eki.
Eski lâhika · İng. affix · Fr. affixe · Alm. Affix
1. Bir yapıttaki bilgiyi tamamlamak, daha eksiksiz olmasını sağlamak amacıyla sonradan çıkarılan kitap. 2. Metin içinde verilmesi yersiz görülen tablo, çizim, sayılama vb. bilgiyi metnin ya da yapıtın arkasında ayrıca gösteren bölüm.
Eski eski terim ilâve, zeyl, lahika · İng. supplement, appendix
Azerbaycan Türkçesi: şäkilçi; Türkmen Türkçesi: goşulma ~ affiks; Gagauz Türkçesi: afiks; Özbek Türkçesi: qoşimça ~affiks; Uygur Türkçesi: qoşumçä; Tatar Türkçesi: quşımça; Başkurt Türkçesi: yalğaw ~ affiks; Kmk:koşumça ~ affiks; Krç.-Malk.: affiks ~ calgaw; Nogay Türkçesi: kosımşa ~ affiks;Kazak Türkçesi: kosımşa ~ jurnak ~ affiks; Kırgız Türkçesi: müçö; Alt:: gojulta; Hakas Türkçesi: hozım;Tuva Türkçesi: ko'jumak; Şor Türkçesi: *affiks; Rusça: affiks
“ek” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
i. (Kökü bulunamamıştır; Eski Türkiye Türkçesi’nde eñ yeri – ek yeri söyleyişinde geçer) 1. Bir şeyi tamamlamak için ilâve edilen parça, zeyil, lâhika. 2. Bir şeye katılan parçanın bitişme yeri: “Boru ekinden ayrıldı.” 3. Bir dergi veya gazetenin normal yayınından ayrı olarak verdiği ücretsiz bölüm, ilâve. 4. dilb. Yeni bir kelime türetmek veya cümle içindeki kelimeler arasında bir bağ kurmak üzere kelime kök ve gövdelerine eklenen ses veya sesler, lâhika: “Yapım ekleri.” “Çekim ekleri.” “Baş+lık, Baş+la-mak, Baş+a, Baş+ta, Baş+ım, Baş+ın.” 5. sıf. Eklenmiş, katılmış, ilâve: “Ek ödenek.” “Ek gelir.” “Ek vergi.” “Ek bütçe.” ѻ Ek yapmak: Üzerine ek koymak, eklemek. Ekini belli etmemek: Eksik tarafını ustalıkla örtüp göstermemek, yaptğı şeyi veya durumunu kimseye sezdirmemek: “Çok sıkıntı çekti, ama ekini hiç belli etmedi.” İmam efendi, bu bedâva Mısır seferini kıskanmakla berâber, ekini belli etmeden Meşhedî’yi yabancıya karşı methetmek lüzûmunu duydu (Ercüment E. Talu).