( ﻋﻼﻭﻩ ) i. (Ar. ‘ilāve ) 1. Bir şeyin yanına başka bir şey daha koyma, ekleme, katma; eklenme, katılma: “İki tabak ilâvesiyle mesele halloldu.” 2. Söylediklerine bir söz daha ekleme. 3. Bir kitaba sonradan yapılan ek: Suyûtî’nin Tahrîrü’l-Lübâb’ına yapılan ilâveler ve ziyâdeler… (Kâtip Çelebi’den Seç.). 4. Bir gazetenin, basılmasından hemen sonra alınan önemli bir haberi yaymak için basılan sayısı. 5. Bir gazete veya derginin asıl sayısıyle birlikte ücretsiz verdiği ek: “Ramazan ilâvesi.” “Spor ilâvesi.” Gazetelerde, ilâvelerde okuduklarının sahih olmasına akıl erdiremiyordu (Ömer Seyfeddin). 6. sıf. Sonradan katılan, eklenmiş olan, ek: “İlâve vapur seferi.” “İlâve tahsîsat.” ѻ İlâve etmek: 1. Katmak, eklemek: Yeni bir câzibe ilâve etti (Reşat N. Güntekin). Bununla berâber bu evlenmenin, Osman’ın gittikçe artan silâh kuvvetine mânevî bir nüfuz ilâve ettiği inkâr edilemez (Ahmet H. Tanpınar). Yarım kalan kulübeye bir göz daha ilâve ediyorlar (Burhan Felek). 2. Söylediklerine bir şey daha eklemek: Şevkinizi kırmamak için ilâve edeyim (Refik H. Karay). İşkenceyi âzamî haddine götürmeye karar veren bir katı kalplilikle ilâve etti (Ahmet H. Tanpınar). Ve annesinin cevâbını beklemeden ilâve etti: Sonra her şeyi anlatırım (Kerîme Nâdir).