( ﺍﻣﻨﻴّﺖ ) i. (Ar. emn “korkusuzluk, eminlik”ten yapma mastar eki -iyyet ile emniyyet ) [Türkçe’de türetilmiştir] 1. İnanma, güvenme, güven, îtimat: Evvelâ zevcesinin emniyetini sû-i istîmal etmiş (Hüseyin R. Gürpınar). Bana gösterdiği emniyet sebepsiz değildi (Reşat N. Güntekin). 2. Tehlikeden uzak bulunma, korkusuzluk, güvenlik: Yorgun başımı göğsünde emniyette bileyim (Câhit S. Tarancı). 3. Millet güvenliğini sağlayan teşkîlât, polis işleri: “Emniyet âmiri.” “Emniyet işleri.” Hâlâ da emniyet teşkîlâtımızı meşgul ettiğini mebusken öğrenmiştim (Refik H. Karay). 4. Güvenlik işlerinin yürütüldüğü resmî yer: “Emniyet müdürlüğü.” “Geceyi emniyette geçirdi.” 5. Bir ateşli silâhın kazâra ateş almasını önleyen düzenek. 6. Bir cihazda güveni sağlayan parça: “Emniyet zinciri.” “Emniyet kilidi.” “Emniyet supabı.” “Emniyet kancası.” Ya bomba ateş almazsa? –Mutlaka alır, emniyet düğmesini ittikten sonra yarım saat geçer geçmez hemen patlar (Ömer Seyfeddin). ѻ Emniyet etmek: Güvenmek, inanmak: Bir bunağın saçmalarına inanıyorsun da benim akıl ve mantık dâhilindeki sözlerime neye emniyet etmiyorsun? (Hüseyin R. Gürpınar). Bir parça yağmurdan yollarını şaşıran, dağılan orduya pâdişah nasıl emniyet edecekti (Ömer Seyfeddin). Ne de olsa ben size emniyet etmeliydim (Reşat N. Güntekin). Emniyet getirmek: Emin olmak, inanmak: Oda kapısına gitti ve iyice kilitli olduğuna emniyet getirdikten sonra dolabın önüne bir sandalye çekti (Peyâmi Safâ). Emniyet vermek: (Karşısındakinde) İyi bir etki bırakmak, güven duygusu uyandırmak: Bu temizlik bana bir emniyet verdi (Ahmed Midhat Efendi). Lâkin bugünkü Irak’ın vaziyeti bize emniyet veremiyor (Refik H. Karay). Emniyete (Emniyet altına) almak: Zarara uğramaması için gerekli şartları hazırlamak, tehlikeden uzak tutmak: İçtimâî sigorta işçiyi ömrünün sonuna kadar aksiliklere karşı emniyet altına almıştır (Peyâmi Safâ). Memleketin içindeki ve dışındaki faâliyet imkânlarını emniyet altına almış bulunuyorlardı (Sâmiha Ayverdi). Emniyetle: Emin olarak, güven ve îtimatla: O vakit emniyetle kapıdan çıkarız (Ömer Seyfeddin). Sofanın ortasına kadar birkaç adım attım, gene durdum; bu sefer daha emniyetle Nüzhet’in oda kapısına geldim, hafif hafif iki defa vurdum (Peyâmi Safâ). Emniyette olmak: Güven içinde, tehlikeden uzak durumda olmak: Ayşe Ebe, iki tarafa bakınarak daha büsbütün emniyette olmadığı zannını verir (Ahmed Midhat Efendi). Korkusuyle baş başa kaldı çiçek / Artık emniyette hem fil hem böcek (Câhit S. Tarancı). ● Emniyet-bahş ( ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺑﺨﺶ ) birl. sıf. (Fars. baḫş “bahşeden, veren” ile) Güven verici.