( ﻓﺮﺽ ) i. (Ar. farż ) 1. İslâm dîninde Allah’ın emri olduğu kesin bir delille sâbit olan, yapılması sevâbı, özürsüz olarak terki büyük günâhı, inkârı ise küfrü gerektiren îtikādî, amelî, ahlâkî yükümlülük. 2. teşmil. Şart ve gerekli olan şey: “Bir evlâdın annesine bakması farzdır.” “Gitmek farz oldu.” “Sorma, üzerine farz değil.” Bize farz olmuş iken olmamız İslâm’a zahîr / Nice bir oturalım bunca günâhı çekelim (Kānûnî Sultan Süleyman – Ş.A.D.). Şimdi tecdîd-i neşve farz oldu (Muallim Nâci). 3. Namazların, terkedilmesine izin verilmeyen, vakti geçirilse kazâ edilmesi şart koşulan rekâtları: “Sabah namazının farzı.” “Öğle namazının farzını kılmak.” “Farza yetişmek.” ѻ Farz edilmek: Bk. FARZEDİLMEK . Farz etmek: Bk. FARZETMEK . Farz kılmak: (Allah) Bir şeyin yapılmasını kesin biçimde emretmek: “Cenâbıhak beş vakit namazı insanlara farz kıldı.” ● Farzen – Farzâ ( ﻓﺮﺿﺎً ) zf . ( farż ’ın tenvinli şekli ) Faraza, diyelim ki: Cihanda nice sır var kimse bilmez / Bilinmek olsa da farzâ denilmez (Şeyh Gālib). Farzen küre-i arzdan ayrılıp semâya çıkabilir misiniz ? (Hüseyin R. Gürpınar).