( ﻓﻦ] ) i. (Ar. fenn ) 1. Matematik, fizik, kimya, biyoloji vb. ispat ve tecrübeye dayanan ilimlerin ortak adı: “Fen dersleri.” “Fen şûbesi.” “Fen fakültesi.” Korkunç karanlığın derinliklerinde fennin bir hayat ve cesâret nûru gibi dolaşan projektörü… (Ömer Seyfeddin). Fennin son mühim tedkikleri gösterdi ki deri hakkında bildiklerimiz pek yanlıştır (Refik H. Karay). 2. Bu ilimlerden elde edilen bilgilerin işe ve günlük hayâta uygulanması, teknik: “Fen her gün biraz daha ilerliyor.” 3. Herhangi bir konuya âit olan ilim, bir ilim kolu [Eskimiştir]: “ Fenn-i teşrih: Anatomi.” “ Fenn-i terbiye-i etfal: Pedagoji.” Yek fenle kanâate himmet yüceliği rızâ vermedi (Kâtip Çelebi’den Seç.). Nihat keman da çalardı, fenn-i mûsikîde yed-i tûlâ sâhibi bir mütebahhir değildi (Hüseyin R. Gürpınar). Ebussuud Efendi, Sünbül Sinan, Aziz Mahmud Hüdâî, Gül Baba, Sarı Abdullah Efendi gibi din ve tasavvuf büyükleri çiçek yetiştirme fennine büyük ilgi göstermişlerdir (Beşir Ayvazoğlu). 4. teşmil. Hüner, mârifet, sanat: Böyle mu’ciz nazm ile dünyâya hayret-bahş olan / Gālib’in fenn-i sühanda hep yed-i tûlâsıdır (Leskofçalı Gālib). 5. mec. Hîle, hîlekârlık: Onun fennine aldanmamalıdır (Muallim Nâci). ѻ Bir işin) Fennini almak: O işi kolay yapar olmak, yapma hünerini kazanmak. ● Fennen ( ﻓﻨ]ﺎً ) zf. ( fenn ’in tenvinli şekli) Fen bakımından, fen yoluyle, ilim ve fenne uygun şekilde: “Bu husus fennen ispat edilmiştir.”