( ﻓﺘﻮﺍ – ﻓﺘﻮﻯ ) i. (Ar. fetvā ) 1. Bir mesele hakkında şerîatın hükmünü anlamak için sorulan soruya müftü tarafından muhâtap zikredilmeden verilen cevap, sorunun şer’î cevâbı: Sâdeddin, bu son rakîbini ortadan kaldırmak için elinde fetvâ, iki günde Konya’dan Ankara’ya o zamâna göre yıldırım süratiyle gelir (Ahmet H. Tanpınar). 2. teşmil. Yapılan veya yapılacak bir şeyi tasdik etme, müsâade, izin: Lâyık mıdır ki yâre kesip verdiğim kalem / Fetvâ-yı hûn-ı nâ-hakkımı yazdı ibtidâ (Nevres-i Kadîm’den). Batının çıkmaza saplandığını ispat için batı yazarlarından fetvâ getirmeye lüzum var mı? (Cemil Meriç). ѻ Fetvâ almak: 1. Bir müftüden bir husus hakkında şerîatın görüşünü öğrenmek. 2. teşmil. Bir şeyin yapılmasının câiz olduğu husûsunda izin almak. Fetvâ emîni: târih. Osmanlı Devleti’nde şeyhülislâmlıkta fetvâ işleriyle uğraşan dâirenin başı: Evvelâ ulemâ tâlimin meşrûiyetine dâir bir hayli söz söylediler. Fetvâ emîni Ali Efendi, bismillâh ile eline tüfenk alıp yeniçeri ağasına verdi (…) Bu sûretle gûya tâlime başlanmış oldu (İsmâil H. Uzunçarşılı). Fetvâ vermek: 1. (Sorulan bir meselede) Şerîata uygun olan cevâbı bildirmek: Nitekim Mîzânü’l-Hakk’ın faydalı bir eser olduğuna dâir bir de fetvâ vermiştir (Orhan Ş. Gökyay). 2. teşmil. Bir şeyin yapılmasını yerinde görüp izin vermek, müsâade etmek. ● Fetvâ-penah ( ﻓﺘﻮﺍ ﭘﻨﺎﻩ ) birl. i. (Fars. penāh “sığınak, koruyucu” ile) Şeyhülislâm. ● Fetvâ-penâhî ( ﻓﺘﻮﺍ ﭘﻨﺎﻫﻰ ) birl. i. (Fars. mastariyet eki -і ile) Şeyhülislâmlık.