( ﻓﻘﺮﺍﺀ ) i. (Ar. faḳіr ’in çoğul şekli fuḳarā’ ) 1. Fakirler, yoksullar; fakir, yoksul [Türkçe’de daha çok tekil anlamında kullanılır]: Fukarâya, zayıflara, gariplere bakar, sofrasında hiç misâfir eksik olmazdı (Ömer Seyfeddin). Gece birçok fukarâ evlerinin lambaları / En sahîh aynadan aksettiriyor Üsküdar’ı (Yahyâ Kemal). Fukarâyı gördüğün zaman onlarla zenginlerle konuştuğun gibi konuş, eğer böyle yapmazsan sana öğrettiğim ilmi götür toprağın altına göm, çünkü faydası olmaz (Kuşeyrî Risâlesi Terc.). 2. Zavallı, bîçâre, âciz kimse: Kim olursa olsun Allah’ın bir kulu … fukarânın biri (Ahmet K. Tecer). 3. tasavvuf. Fakr hâli üzere olan dervişler veya derviş. Bk. Fakir 6 : Fakr imiş fakr Fuzûlî şeref-i ehl-i vücûd / Özüne eyleme hem-dem fukarâdan gayrı (Fuzûlî). Pîr Sultan Abdalım ben bir fukarâ (Pir Sultan Abdal). Gelip Ahmed Efendi menziline / Geçip seccâdeye etti duâyı / O dahi eyledi irşâd-ı tekmil / Gidip hayrette kodu fukarâyı (Hasan Rızâyi’den). ѻ Fukarâ babası: Fakirleri koruyan, onları gözeten kimse, fakir fukarâ babası. … fukarâsı: –den kendisinde az bulunan, –den mahrum olan: “Akıl fukarâsı.” “Boy fukarâsı.” Fukarâ-yı sâbirin: Dilenmeyen, hâlinden şikâyet etmeyip sabreden fakirler. ● Fukarâ-perver ( ﻓﻘﺮﺍ ﭘﺮﻭﺭ ) birl. sıf. ve i. (Fars. perver “besleyen” ile) Yoksulları koruyan (kimse): “Fukarâperver cemiyeti.”