( ﻣﻴﻢ – ﻡ ) i. (Ar. mіm ) 1. Arap alfabesinin yirmi dördüncü, Türkler’in İslâmiyet’i kabullerinden 1928 harf inkılâbına kadar 9–10 asır boyunca kullanmış oldukları alfabenin yirmi yedinci harfi ve bu harfin adı [Ebced hesâbında değeri 40’tır. ( ﻡ ) harfi, eski târihlerde seneyi bildiren rakamdan sonra muharrem ayını gösteren bir rumuz olarak kullanılırdı]. 2. Yoklamalarda “mevcut, var”, yazılı mühürlerin sonunda “bitti, tamam oldu” anlamında vb. yerlerde işâret olarak kullanılırdı. ѻ Mim koymak: (Mühim kelimesinin ilk harfi olan mim ’den, “mühim kabul etmek”) 1. İlk bakışta hatırlamak, unutmamak için işâret koymak. 2. Durum ve davranışından, söylediği, yaptığı bir şeyden dolayı bir kimseye şüphe ile bakmak, mimlemek: İyi belle bu çocuğu, şimdiden mim koy (Mustafa N. Sepetçioğlu). Bizim mim koyacağımız şudur (Ergun Göze). ● Mîmî ( ﻣﻴﻤﻰ ) sıf. (nispet eki -і ile) Mim harfiyle ilgili: “ Masdar-ı mîmî: Başında mim harfi bulunan mastar, mimli mastar.” “Mârifet ( ﻣﻌﺮﻓﺖ ) kelimesi masdar-ı mîmîdir.”