( ﮔﺪﺍ ) i. (Fars. gedā ) Dilenci, yoksul, fakir: Demişsin gedâma selâm et benden / Ey şîrin-zebânım aleykümselâm (Gevherî). Ey mefhar-ı enbiyâ vü sâhib-i mi’râc / Sultân u gedâ dergehine hep muhtâc (Fıtnat Hanım). Şahla gedâ nazarında birdir (Ömer Seyfeddin). ● Gedâ-çeşm ( ﮔﺪﺍ ﭼﺸﻢ ) birl. sıf. (Ar. çeşm “göz” ile) Aç gözlü. ● Gedâ-meşreb ( ﮔﺪﺍ ﻣﺸﺮﺏ ) birl. sıf. (Ar. meşreb “yaratılış, huy” ile) Dilenci yaratılışlı: Benim ol şâh-ı gedâ-meşreb-i mülk-i dâniş / Câh u ikbâl-i cihan şîve-i idbârımdır (Hersekli Ârif Hikmet). ● Gedâyan ( ﮔﺪﺍﻳﺎﻥ ) i. (Fars. çoğul eki -ān ile) Dilenciler, fakirler: Ol demde kim hücûm-ı gedâyan için zeri / Hurşîd-i zer-feşan gibi desti ıyan verir (Nef’î). Sûrette gedâyân-ı nemed-pûş-i melâmet / Ma’nâda selâtîn-i melik-i hayl ü haşemdir (Sâmî’den).