( ﻏﻨﺠﻪ ) i. (Fars. ġunce – ġonce ) 1. Henüz açılmamış çiçek, tomurcuk: Ruhların şevkiyle ey dilber çemende her seher / Gonca çâk eyler kabâsını girîbânım gibi (Karamanlı Nizâmî’den). 2. Edebiyâtımızda sevgili ve sevgilinin ağzı için kullanılmıştır: Ağzı bir goncadır dişleri jâle (Enis B. Koryürek). Sen gül dalında gonca / Ben dağ yolunda yonca (Orhan S. Orhon). ● Gonca-dehan (-dehen, -fem) ( ﻏﻨﺠﻪ ﺩﻫﻦ – ﻏﻨﺠﻪ ﺩﻫﺎﻥ – ﻏﻨﺠﻪ ﻓﻢ ) birl. sıf. (Fars. dehān > dehen ve Ar. fem “ağız” ile) Gonca ağızlı, ağzı küçük ve güzel olan: Bâğa gel ey gül-beden açıl gül ey gonca-dehen (Nedim). Bir yeşil ümmîd içinde bir hayâl-i gonca-fem (Cenap Şahâbeddin). ● Gonca-gül Bk. GONCAGÜL ● Gonca-leb ( ﻏﻨﺠﻪ ﻟﺐ ) birl. sıf. ve i. (Fars. leb “dudak” ile) Gonca dudaklı (kimse): Gönlüm ol gonca-lebi gülşen-i cân içre arar (Hersekli Ârif Hikmet).