zf. (Fars. hele ) 1. Bir kimse veya şey diğer kimse veya şeylerin içinde ayrıca belirtilmek istendiği zaman bunu ifâde eden kelimenin başına veya sonuna getirilir, özellikle, bilhassa, bâhusus, her şeyden önce: Hele yaptığın işe parmak ısırdım (Reşat N. Güntekin). Yaşlılık gerçi biraz can sıkıcı / Hele düşkünlük acı (Orhan S. Orhon). Hele martılar, hele martılar / Her bir tüylerinde ayrı telâş (Orhan V. Kanık). 2. Tehdit, uyarı, vaat, temennî bildiren bir cümle ile bu cümleden önce veya sonra gelen ve bu tehdit veya vaadin sebebi durumunda olan cümleyi birbirine bağlar: “Hele dünyâya onun gözü ile bak, her şeyi güzel göreceksin.” “Hele geç kalsın, ben ona gösteririm.” 3. Nihâyet, sonunda, âkıbet: Hele içeri girebildi (Nâmık Kemal). Yâ Rab hele kalp ağrılarım durdu diyordum (Yahyâ Kemal). 4. “ Biraz bekle, dur bakalım” anlamında cümlelerin başına getirilir: İskeleye yanaşsın / Hele şu Haliç vapuru (Orhan V. Kanık). İster istemez, “Hele bey dur, acele etme!” der. Anlat bana (Ahmet H. Tanpınar). ѻ Hele (şuna) bak: Bir kimsede umulmayan bir durumla karşılaşıldığı zaman duyulan, küçümseme ile karışık şaşma duygusunu belirtmek veya dikkati çekmek için kullanılır: Çocuk! Hele şuna bak, sanki sizin gazetenin lisânı da bir şey mi? (Nâmık Kemal). Hele bir (yol): Önce, evvelâ: “Hele bir düşünelim.” Hele bir yol safâ geldin desene (Pir Sultan Abdal). Bu hayvancıkları haşlamayalım, hele bir yol bekle derdi Muharrem’e (Sait Fâik). Hele dur: Dur bakalım, bekle: Barıştık, yüzün gülsün artık, imam / -Hele dur, öfkemi tekmilleyeyim… (Mehmet Âkif’ten). Hele hele: “Haydi söyle bakalım” anlamında bir kimseyi söyletmek, anlatmaya teşvik etmek için kullanılır: –Hiç. –Nasıl hiç? Hele hele, ne yolda söz cereyan etti de siz Hesnâ Hanım’a öyle dediniz? (Hüseyin R. Gürpınar). –Bende mi? Hiçbir şey yok. –Hele hele. Bilirsin ki benden bir şey saklamak kābil değildir (Reşat N. Güntekin). Hele (yâ Rabbi) şükür: Çok şükür: Hele yâ Rabbi şükür çay da nihâyet geldi (Mehmet Âkif’ten).