( ﺧﻠﻌﺖ ) i. (Ar. ḫil‘at ) Pâdişahlar ve vezirler tarafından birine iltifat veya mükâfat olarak giydirilen, kürklü veya işlemeli kıymetli kaftan: Hil’at-i hüsnü biçelden sana hayyât-ı kazâ / Gün gibi yaktın cihânı ey meh-i zerrin-kabâ (Bâkî). Ağır hil’atler giydirdiler ve azîm şenlikler olup fetih ve zafer nevbetleri çalındı (Kâtip Çelebi’den Seç.). Kendisine bir hil’at, bir altın kılıç, bir murassa topuz ihsan ettiğini yazıyordu (Ömer Seyfeddin). ѻ Hil’at-i fâhire: Çok kıymetli kaftan. ● Hil’at-bahâ ( ﺧﻠﻌﺖ ﺑﻬﺎ ) birl. i. (Fars. bahā “değer” ile) 1. Mevkii hil’at giydirilecek kadar yüksek olmayanlara hediye olarak verilen hil’at parası. 2. Osmanlı Devleti’nde yeni devşirilen acemi oğlanlarının devşirildiği yerden kendilerine giydirilecek elbise bedeli olarak alınan para [ Kul akçesi de denirdi]. ● Hil’at-duz ( ﺧﻠﻌﺖ ﺩﻭﺯ ) birl. sıf. (Fars. dūz “diken” ile) Hil’at diken: Zihî hayyât-ı hil’at-dûz-i bâzâr-ı hakāyık kim / Kadd-i ma’nâyı etmiş câme-i terkîb ile ber-pâ (Nâbî).