İlişkililer hod be hod · külah · demir · tulga · nefsî · lügat · remzî
Açıklama
1. kendi zatı, nefsi. 2. tulga dedikleri demir külah ki cenkte giyerler. Ser-penâh dahi derler. Lügat-ı Remzi
İlişkililer hod be hod · külah · demir · tulga · nefsî · lügat · remzî
1. kendi zatı, nefsi. 2. tulga dedikleri demir külah ki cenkte giyerler. Ser-penâh dahi derler. Lügat-ı Remzi
Ardından gelebilecekler: d ile başlayan 2.305 sözcük →
Öncesine gelebilecekler: h ile biten 153 sözcük →
“hod” sözcüğünün lugatim.com'daki karşılıkları... İçeriğini görmek için aşağıdaki başlıkları tıklayınız...
( ﺧﻮﺩ ) zamir. (Fars. ḫōd ) Kendi, bizzat, -de, dahi: Ol yer ki Boğaz denilir, görenlere hod mâlûmdur. Ammâ görmeyenlerin gönlünü açmak üzere böylece anlatalım (Tursun Bey Târihi). Dedim ne için bana rahm etmez ol şeh kul hod anındır (Zâtî). Ruh-ı âlinde bir letâfet var ki ey Fıtnat / Ne verd-i terde ne sünbülde ne hod şebbûda gördüm ben (Fıtnat Hanım). ● Hod-ârâ ( ﺧﻮﺩﺁﺭﺍ ) birl. sıf. ve i. (Fars. ārā “süsleyen” ile) “ Kendini süsleyen” Kendini metheden, mağrur (kimse). ● Hod-be-hod Bk. HODBEHOD ● Hod-bin Bk. HODBİN ● Hod-endiş ( ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺪﻳﺶ ) birl. sıf. ve i. (Fars. endіş “düşünen” ile) Kendini düşünen (kimse). ● Hod-füruş ( ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭﺵ ) birl. sıf. ve i. (Fars. furūş “satan” ile) “Kendini satan” Övünen, yüksekten atan (kimse): Ne ilmedir ne dânişe ne ehl-i hûşadır / Hep i’tibâr-ı bî-hıredan hod-fürûşadır (Nâbî). Burada erkekler hodperest, kadınlar hod-füruştur (Ahmet H. Müftüoğlu). ● Hod-kâm Bk. HODKÂM ● Hod-nümâ ( ﺧﻮﺩﻧﻤﺎ ) birl. sıf. ve i. (Fars. numā “gösteren” ile) Kendini gösteren, kendini öven (kimse): Cihânı anlamaz nâdân olanlar / Anınçün hod-pesend ü hod-nümâdır (Hersekli Ârif Hikmet). ● Hod-perest Bk. HODPEREST ● Hod-pesend Bk. HODPESENT ● Hod-reviş ( ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺵ ) birl. sıf. ve i. (Fars. reviş “gidiş, yürüyüş” ile) Kendi bildiği gibi davranan, başına buyruk (kimse). ● Hod-rey ( ﺧﻮﺩ ﺭﺃﻯ ) birl. sıf. ve i. (Ar. re’y “görüş, düşünce” ile) Kendi reyi ile iş gören, dik kafalı (kimse): Nefs-i hod-re’yden ey dil bu tegāfül nice bir (ne zamana kadar) / Âkıl olan kişi hîç düşmene fırsat mı verir (Şeyhülislâm Yahyâ). ● Hod-rû (-ruy) ( ﺧﻮﺩ ﺭﻭﻯ – ﺧﻮﺩ ﺭﻭ ) birl. sıf. (Fars. rū – rūy “peydâ olan” ile) Kendi kendine biten, yabanî: Oldum nazarında çün giyâh-ı hod-rû (Azmîzâde Hâletî). Bize kim âb verir ebr-i keremden gayri / Deşt-i bî-fâidede sebze-i hod-rûyuz biz (Nâbî). Neş’e-i mey dâmen-i destimde bir ser-çeşmedir / Câm-ı Cem bir lâle-i hod-rûsudur kûhsârımın (Nedim). ● Hod-ser ( ﺧﻮﺩ ﺳﺮ ) birl. sıf. ve i. (Fars. ser “baş” ile) Kendi başına giden, inatçı, dikbaşlı (kimse), serkeş. ● Hod-şinas ( ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺱ ) birl. sıf. ve i. (Fars. şinās “tanıyan, bilen” ile) Kendini bilen (kimse): Hod-şinâs olmaz firâş-i unf-i te’dîbe esîr (Bayburtlu Zihni).