( ﺍﺣﺮﺍﻡ ) i. (Ar. ḥarem “haram olmak”tan iḥrām ) 1. din. Hacca veya umreye giden bir müslümanın Beytullah’a saygı göstermek maksadıyle, mübah olan şeylerden bâzılarını hac veya umre müddetince kendisine haram etmesi: İhram Beytullah için bir tâzim alâmetidir (Ömer N. Bilmen). 2. din. Hacceden müslüman erkeklerin dikişsiz, beyaz bir peştemal ve omuza alınan bir havludan, kadınların ise bolca bir elbiseden ibâret olan ve kefeni andıran kıyâfetleri: Harîm-i Kâbe-i kûyun tavâfa eyledim niyyet / Misâl-i hâcı uryânım inâyet eyle bir ihrâm (Naîmâ’dan). 3. Yer, sedir, minder vb. üzerine serilen yün yaygı: Bir âilenin husûsî kayığı olmasa da zarif ve değerli kumaştan bir kayık takımı, al renkli ihram, gümüş ve armudî seyir aynası, gümüş su tası ve sürâhisi, iki gözlü Venedik sepeti, sefer tası, sofra takımı bulunurdu (Balıkhâne Nâzırı Ali Rızâ Bey). Yerler, içerler, eğlenirler. Avdet zamânı yaklaşır, herkes hazırlanmaya, ihramlar, seccâdeler kaldırılmaya başladığı sırada Hacı Ratip Bey… (Fâik Reşat). Her ağacın altına iki üç ihram (al renkte sırma saçaklı, seyir yerlerine mahsus kıvırcık dokumalı bir yaygı) serilmiş, geç kalanlar tenhâ bir ağaç altı bulmakta müşkülât çekiyorlardı (Musâhipzâde Celâl). 4. Arapların sıcaktan korunmak amacıyle büründükleri dikişsiz, beyaz yün çarşaf. ѻ İhrâma girmek: din. Hac için, belirli yerlerde usûlüne riâyet ederek ihram kıyâfeti giymek ve mübah olan şeylerden bâzılarını nefse yasaklamak. İhramdan çıkmak: din. Hac veya umre sonunda ihram kıyâfetini çıkarıp nefse konan yasakları kaldırmak.